रामायण · अध्याय 4.044

तद् उग्रशासनं भर्तुर् विज्ञाय हरिपुंगवाः
शलभा इव संछाद्य मेदिनीं संप्रतस्थिरे

रामः प्रस्रवणे तस्मिन् न्यवसत् सहलक्ष्मणः
प्रतीक्षमाणस् तं मासं यः सीताधिगमे कृतः

उत्तरां तु दिशं रम्यां गिरिराजसमावृताम्
प्रतस्थे सहसा वीरो हरिः शतबलिस् तदा

पूर्वां दिशं प्रति ययौ विनतो हरियूथपः

ताराङ्गदादि सहितः प्लवगः पवनात्मजः
अगस्त्यचरिताम् आशां दक्षिणां हरियूथपः

पश्चिमां तु दिशं घोरां सुषेणः प्लवगेश्वरः
प्रतस्थे हरिशार्दूलो भृशं वरुणपालिताम्

ततः सर्वा दिशो राजा चोदयित्वा यथा तथम्
कपिसेना पतीन् मुख्यान् मुमोद सुखितः सुखम्

एवं संचोदिताः सर्वे राज्ञा वानरयूथपाः
स्वां स्वां दिशम् अभिप्रेत्य त्वरिताः संप्रतस्थिरे

नदन्तश् चोन्नदन्तश् च गर्जन्तश् च प्लवंगमाः
क्ष्वेलन्तो धावमानाश् च ययुः प्लवगसत्तमाः
आनयिष्यामहे सीतां हनिष्यामश् च रावणम्

अहम् एको हनिष्यामि प्राप्तं रावणम् आहवे
ततश् चोन्मथ्य सहसा हरिष्ये जनकात्मजाम्

वेपमानं श्रमेणाद्य भवद्भिः स्थीयताम् इति
एक एवाहरिष्यामि पातालाद् अपि जानकीम्

विधमिष्याम्य् अहं वृक्षान् दारयिष्याम्य् अहं गिरीन्
धरणीं दारयिष्यामि क्षोभयिष्यामि सागरान्

अहं योजनसंख्यायाः प्लविता नात्र संशयः
शतं योजनसंख्यायाः शतं समधिकं ह्य् अहम्

भूतले सागरे वापि शैलेषु च वनेषु च
पातालस्यापि वा मध्ये न ममाच्छिद्यते गतिः

इत्य् एकैकं तदा तत्र वानरा बलदर्पिताः
ऊचुश् च वचनं तस्मिन् हरिराजस्य संनिधौ