रामायण · अध्याय 4.035

इत्य् उक्तस् तारया वाक्यं प्रश्रितं धर्मसंहितम्
मृदुस्वभावः सौमित्रिः प्रतिजग्राह तद् वचः

तस्मिन् प्रतिगृहीते तु वाक्ये हरिगणेश्वरः
लक्ष्मणात् सुमहत् त्रासं वस्त्रं क्लिन्नम् इवात्यजत्

ततः कण्ठगतं माल्यं चित्रं बहुगुणं महत्
चिच्छेद विमदश् चासीत् सुग्रीवो वानरेश्वरः

स लक्ष्मणं भीमबलं सर्ववानरसत्तमः
अब्रवीत् प्रश्रितं वाक्यं सुग्रीवः संप्रहर्षयन्

प्रनष्टा श्रीश् च कीर्तिश् च कपिराज्यं च शाश्वतम्
रामप्रसादात् सौमित्रे पुनः प्राप्तम् इदं मया

कः शक्तस् तस्य देवस्य ख्यातस्य स्वेन कर्मणा
तादृशं विक्रमं वीर प्रतिकर्तुम् अरिंदम

सीतां प्राप्स्यति धर्मात्मा वधिष्यति च रावणम्
सहायमात्रेण मया राघवः स्वेन तेजसा

सहायकृत्यं हि तस्य येन सप्त महाद्रुमाः
शैलश् च वसुधा चैव बाणेनैकेन दारिताः

धनुर् विस्फारमाणस्य यस्य शब्देन लक्ष्मण
सशैला कम्पिता भूमिः सहायैस् तस्य किं नु वै

अनुयात्रां नरेन्द्रस्य करिष्ये ऽहं नरर्षभ
गच्छतो रावणं हन्तुं वैरिणं सपुरःसरम्

यदि किं चिद् अतिक्रान्तं विश्वासात् प्रणयेन वा
प्रेष्यस्य क्षमितव्यं मे न कश् चिन् नापराध्यति

इति तस्य ब्रुवाणस्य सुग्रीवस्य महात्मनः
अभवल् लक्ष्मणः प्रीतः प्रेंणा चेदम् उवाच ह

सर्वथा हि मम भ्राता सनाथो वानरेश्वर
त्वया नाथेन सुग्रीव प्रश्रितेन विशेषतः

यस् ते प्रभावः सुग्रीव यच् च ते शौचम् उत्तमम्
अर्हस् तं कपिराज्यस्य श्रियं भोक्तुम् अनुत्तमाम्

सहायेन च सुग्रीव त्वया रामः प्रतापवान्
वधिष्यति रणे शत्रून् अचिरान् नात्र संशयः

धर्मज्ञस्य कृतज्ञस्य संग्रामेष्व् अनिवर्तिनः
उपपन्नं च युक्तं च सुग्रीव तव भाषितम्

दोषज्ञः सति सामर्थ्ये को ऽन्यो भाषितुम् अर्हति
वर्जयित्वा मम ज्येष्ठं त्वां च वानरसत्तम

सदृशश् चासि रामस्य विक्रमेण बलेन च
सहायो दैवतैर् दत्तश् चिराय हरिपुंगव

किं तु शीघ्रम् इतो वीर निष्क्राम त्वं मया सह
सान्त्वयस्व वयस्यं च भार्याहरणदुःखितम्

यच् च शोकाभिभूतस्य श्रुत्वा रामस्य भाषितम्
मया त्वं परुषाण्य् उक्तस् तच् च त्वं क्षन्तुम् अर्हसि