रामायण · अध्याय 4.005

ऋश्यमूकात् तु हनुमान् गत्वा तं मलयं गिरम्
आचचक्षे तदा वीरौ कपिराजाय राघवौ

अयं रामो महाप्राज्ञः संप्राप्तो दृढविक्रमः
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा रामो ऽयं सत्यविक्रमः

इक्ष्वाकूणां कुले जातो रामो दशरथात्मजः
धर्मे निगदितश् चैव पितुर् निर्देशपालकः

तस्यास्य वसतो ऽरण्ये नियतस्य महात्मनः
रक्षसापहृता भार्या स त्वां शरणम् आगतः

राजसूयाश्वमेधैश् च वह्निर् येनाभितर्पितः
दक्षिणाश् च तथोत्सृष्टा गावः शतसहस्रशः

तपसा सत्यवाक्येन वसुधा येन पालिता
स्त्रीहेतोस् तस्य पुत्रो ऽयं रामस् त्वां शरणं गतः

भवता सख्यकामौ तौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ
प्रतिगृह्यार्चयस्वेमौ पूजनीयतमाव् उभौ

श्रुत्वा हनुमतो वाक्यं सुग्रीवो हृष्टमानसः
भयं स राघवाद् घोरं प्रजहौ विगतज्वरः

स कृत्वा मानुषं रूपं सुग्रीवः प्लवगाधिपः
दर्शनीयतमो भूत्वा प्रीत्या प्रोवाच राघवम्

भवान् धर्मविनीतश् च विक्रान्तः सर्ववत्सलः
आख्याता वायुपुत्रेण तत्त्वतो मे भवद्गुणाः

तन् ममैवैष सत्कारो लाभश् चैवोत्तमः प्रभो
यत् त्वम् इच्छसि सौहार्दं वानरेण मया सह

रोचते यदि वा सख्यं बाहुर् एष प्रसारितः
गृह्यतां पाणिना पाणिर् मर्यादा वध्यतां ध्रुवा

एतत् तु वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य सुभाषितम्
संप्रहृष्टमना हस्तं पीडयाम् आस पाणिना
हृद्यं सौहृदम् आलम्ब्य पर्यष्वजत पीडितम्

ततो हनूमान् संत्यज्य भिक्षुरूपम् अरिंदमः
काष्ठयोः स्वेन रूपेण जनयाम् आस पावकम्

दीप्यमानं ततो वह्निं पुष्पैर् अभ्यर्च्य सत्कृतम्
तयोर् मध्ये तु सुप्रीतो निदधे सुसमाहितः

ततो ऽग्निं दीप्यमानं तौ चक्रतुश् च प्रदक्षिणम्
सुग्रीवो राघवश् चैव वयस्यत्वम् उपागतौ

ततः सुप्रीत मनसौ ताव् उभौ हरिराघवौ
अन्योन्यम् अभिवीक्षन्तौ न तृप्तिम् उपजग्मतुः

ततः सर्वार्थविद्वांसं रामं दशरथात्मजम्
सुग्रीवः प्राह तेजस्वी वाक्यम् एकमनास् तदा