रामायण · अध्याय 3.039

आज्ञप्तो राजवद् वाक्यं प्रतिकूलं निशाचरः
अब्रवीत् परुषं वाक्यं मारीचो राक्षसाधिपम्

केनायम् उपदिष्टस् ते विनाशः पापकर्मणा
सपुत्रस्य सराष्ट्रस्य सामात्यस्य निशाचर

कस् त्वया सुखिना राजन् नाभिनन्दति पापकृत्
केनेदम् उपदिष्टं ते मृत्युद्वारम् उपायतः

शत्रवस् तव सुव्यक्तं हीनवीर्या निशाचर
इच्छन्ति त्वां विनश्यन्तम् उपरुद्धं बलीयसा

केनेदम् उपदिष्टं ते क्षुद्रेणाहितवादिना
यस् त्वाम् इच्छति नश्यन्तं स्वकृतेन निशाचर

वध्याः खलु न हन्यन्ते सचिवास् तव रावण
ये त्वाम् उत्पथम् आरूढं न निगृह्णन्ति सर्वशः

अमात्यैः कामवृत्तो हि राजा कापथम् आश्रितः
निग्राह्यः सर्वथा सद्भिर् न निग्राह्यो निगृह्यसे

धर्मम् अर्थं च कामं च यशश् च जयतां वर
स्वामिप्रसादात् सचिवाः प्राप्नुवन्ति निशाचर

विपर्यये तु तत् सर्वं व्यर्थं भवति रावण
व्यसनं स्वामिवैगुण्यात् प्राप्नुवन्तीतरे जनाः

राजमूलो हि धर्मश् च जयश् च जयतां वर
तस्मात् सर्वास्व् अवस्थासु रक्षितव्यो नराधिपः

राज्यं पालयितुं शक्यं न तीक्ष्णेन निशाचर
न चापि प्रतिकूलेन नाविनीतेन राक्षस

ये तीक्ष्णमन्त्राः सचिवा भज्यन्ते सह तेन वै
विषमेषु रथाः शीघ्रं मन्दसारथयो यथा

बहवः साधवो लोके युक्तधर्मम् अनुष्ठिताः
परेषाम् अपराधेन विनष्टाः सपरिच्छदाः

स्वामिना प्रतिकूलेन प्रजास् तीक्ष्णेन रावण
रक्ष्यमाणा न वर्धन्ते मेषा गोमायुना यथा

अवश्यं विनशिष्यन्ति सर्वे रावण राक्षसाः
येषां त्वं कर्कशो राजा दुर्बुद्धिर् अजितेन्द्रियः

तद् इदं काकतालीयं घोरम् आसादितं त्वया
अत्र किं शोभनं यत् त्वं ससैन्यो विनशिष्यसि

मां निहत्य तु रामो ऽसौ नचिरात् त्वां वधिष्यति
अनेन कृतकृत्यो ऽस्मि म्रिये यद् अरिणा हतः

दर्शनाद् एव रामस्य हतं माम् उपधारय
आत्मानं च हतं विद्धि हृत्वा सीतां सबान्धवम्

आनयिष्यसि चेत् सीताम् आश्रमात् सहितो मया
नैव त्वम् असि नैवाहं नैव लङ्का न राक्षसाः

निवार्यमाणस् तु मया हितैषिणा न मृष्यसे वाक्यम् इदं निशाचर
परेतकल्पा हि गतायुषो नरा हितं न गृह्णन्ति सुहृद्भिर् ईरितम्