रामायण · अध्याय 3.038

मारीचेन तु तद् वाक्यं क्षमं युक्तं च रावणः
उक्तो न प्रतिजग्राह मर्तुकाम इवौषधम्

तं पथ्यहितवक्तारं मारीचं राक्षसाधिपः
अब्रवीत् परुषं वाक्यम् अयुक्तं कालचोदितः

यत् किलैतद् अयुक्तार्थं मारीच मयि कथ्यते
वाक्यं निष्फलम् अत्यर्थं बीजम् उप्तम् इवोषरे

त्वद्वाक्यैर् न तु मां शक्यं भेत्तुं रामस्य संयुगे
पापशीलस्य मूर्खस्य मानुषस्य विशेषतः

यस् त्यक्त्वा सुहृदो राज्यं मातरं पितरं तथा
स्त्रीवाक्यं प्राकृतं श्रुत्वा वनम् एकपदे गतः

अवश्यं तु मया तस्य संयुगे खरघातिनः
प्राणैः प्रियतरा सीता हर्तव्या तव संनिधौ

एवं मे निश्चिता बुद्धिर् हृदि मारीच वर्तते
न व्यावर्तयितुं शक्या सेन्द्रैर् अपि सुरासुरैः

दोषं गुणं वा संपृष्टस् त्वम् एवं वक्तुम् अर्हसि
अपायं वाप्य् उपायं वा कार्यस्यास्य विनिश्चये

संपृष्टेन तु वक्तव्यं सचिवेन विपश्चिता
उद्यताञ्जलिना राज्ञो य इच्छेद् भूतिम् आत्मनः

वाक्यम् अप्रतिकूलं तु मृदुपूर्वं शुभं हितम्
उपचारेण युक्तं च वक्तव्यो वसुधाधिपः

सावमर्दं तु यद् वाक्यं मारीच हितम् उच्यते
नाभिनन्दति तद् राजा मानार्हो मानवर्जितम्

पञ्चरूपाणि राजानो धारयन्त्य् अमितौजसः
अग्नेर् इन्द्रस्य सोमस्य यमस्य वरुणस्य च
औष्ण्यं तथा विक्रमं च सौम्यं दण्डं प्रसन्नताम्

तस्मात् सर्वास्व् अवस्थासु मान्याः पूज्याश् च पार्थिवाः
त्वं तु धर्मम् अविज्ञाय केवलं मोहम् आस्थितः

अभ्यागतं मां दौरात्म्यात् परुषं वदसीदृशम्
गुणदोषौ न पृच्छामि क्षमं चात्मनि राक्षस
अस्मिंस् तु स भवान् कृत्ये साहाय्यं कर्तुम् अर्हति

सौवर्णस् त्वं मृगो भूत्वा चित्रो रजतबिन्दुभिः
प्रलोभयित्वा वैदेहीं यथेष्टं गन्तुम् अर्हसि

त्वां तु मायामृगं दृष्ट्वा काञ्चनं जातविस्मया
आनयैनम् इति क्षिप्रं रामं वक्ष्यति मैथिली

अपक्रान्ते च काकुत्स्थे लक्ष्मणे च यथासुखम्
आनयिष्यामि वैदेहीं सहस्राक्षः शचीम् इव

एवं कृत्वा त्व् इदं कार्यं यथेष्टं गच्छ राक्षस
राज्यस्यार्धं प्रदास्यामि मारीच तव सुव्रत

गच्छ सौम्य शिवं मार्गं कार्यस्यास्य विवृद्धये
प्राप्य सीताम् अयुद्धेन वञ्चयित्वा तु राघवम्
लङ्कां प्रति गमिष्यामि कृतकार्यः सह त्वया

एतत् कार्यम् अवश्यं मे बलाद् अपि करिष्यसि
राज्ञो हि प्रतिकूलस्थो न जातु सुखम् एधते

आसाद्य तं जीवितसंशयस् ते मृत्युर् ध्रुवो ह्य् अद्य मया विरुध्य
एतद् यथावत् परिगृह्य बुद्ध्या यद् अत्र पथ्यं कुरु तत् तथा त्वम्