रामायण · अध्याय 3.037

एवम् अस्मि तदा मुक्तः कथं चित् तेन संयुगे
इदानीम् अपि यद् वृत्तं तच् छृणुष्व यद् उत्तरम्

राक्षसाभ्याम् अहं द्वाभ्याम् अनिर्विण्णस् तथा कृतः
सहितो मृगरूपाभ्यां प्रविष्टो दण्डकावनम्

दीप्तजिह्वो महाकायस् तीक्ष्णशृण्गो महाबलः
व्यचरन् दण्डकारण्यं मांसभक्षो महामृगः

अग्निहोत्रेषु तीर्थेषु चैत्यवृक्षेषु रावण
अत्यन्तघोरो व्यचरंस् तापसांस् तान् प्रधर्षयन्

निहत्य दण्डकारण्ये तापसान् धर्मचारिणः
रुधिराणि पिबंस् तेषां तथा मांसानि भक्षयन्

ऋषिमांसाशनः क्रूरस् त्रासयन् वनगोचरान्
तदा रुधिरमत्तो ऽहं व्यचरं दण्डकावनम्

तदाहं दण्डकारण्ये विचरन् धर्मदूषकः
आसादयं तदा रामं तापसं धर्मम् आश्रितम्

वैदेहीं च महाभागां लक्ष्मणं च महारथम्
तापसं नियताहारं सर्वभूतहिते रतम्

सो ऽहं वनगतं रामं परिभूय महाबलम्
तापसो ऽयम् इति ज्ञात्वा पूर्ववैरम् अनुस्मरन्

अभ्यधावं सुसंक्रुद्धस् तीक्ष्णशृङ्गो मृगाकृतिः
जिघांसुर् अकृतप्रज्ञस् तं प्रहारम् अनुस्मरन्

तेन मुक्तास् त्रयो बाणाः शिताः शत्रुनिबर्हणाः
विकृष्य बलवच् चापं सुपर्णानिलतुल्यगाः

ते बाणा वज्रसंकाशाः सुघोरा रक्तभोजनाः
आजग्मुः सहिताः सर्वे त्रयः संनतपर्वणः

पराक्रमज्ञो रामस्य शठो दृष्टभयः पुरा
समुत्क्रान्तस् ततो मुक्तस् ताव् उभौ राक्षसौ हतौ

शरेण मुक्तो रामस्य कथं चित् प्राप्य जीवितम्
इह प्रव्राजितो युक्तस् तापसो ऽहं समाहितः

वृक्षे वृक्षे हि पश्यामि चीरकृष्णाजिनाम्बरम्
गृहीतधनुषं रामं पाशहस्तम् इवान्तकम्

अपि रामसहस्राणि भीतः पश्यामि रावण
रामभूतम् इदं सर्वम् अरण्यं प्रतिभाति मे

रामम् एव हि पश्यामि रहिते राक्षसेश्वर
दृष्ट्वा स्वप्नगतं रामम् उद्भ्रमामि विचेतनः

रकारादीनि नामानि रामत्रस्तस्य रावण
रत्नानि च रथाश् चैव त्रासं संजनयन्ति मे

अहं तस्य प्रभावज्ञो न युद्धं तेन ते क्षमम्
रणे रामेण युध्यस्व क्षमां वा कुरु राक्षस
न ते रामकथा कार्या यदि मां द्रष्टुम् इच्छसि

इदं वचो बन्धुहितार्थिना मया यथोच्यमानं यदि नाभिपत्स्यसे
सबान्धवस् त्यक्ष्यसि जीवितं रणे हतो ऽद्य रामेण शरैर् अजिह्मगैः