रामायण · अध्याय 3.020

स पुनः पतितां दृष्ट्वा क्रोधाच् छूर्पणखां खरः
उवाच व्यक्तता वाचा ताम् अनर्थार्थम् आगताम्

मया त्व् इदानीं शूरास् ते राक्षसा रुधिराशनाः
त्वत्प्रियार्थं विनिर्दिष्टाः किमर्थं रुद्यते पुनः

भक्ताश् चैवानुरक्ताश् च हिताश् च मम नित्यशः
घ्नन्तो ऽपि न निहन्तव्या न न कुर्युर् वचो मम

किम् एतच् छ्रोतुम् इच्छामि कारणं यत्कृते पुनः
हा नाथेति विनर्दन्ती सर्पवद् वेष्टसे क्षितौ

अनाथवद् विलपसि किं नु नाथे मयि स्थिते
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ मा भैषीर् वैक्लव्यं त्यज्यताम् इह

इत्य् एवम् उक्ता दुर्धर्षा खरेण परिसान्त्विता
विमृज्य नयने सास्रे खरं भ्रातरम् अब्रवीत्

प्रेषिताश् च त्वया शूरा राक्षसास् ते चतुर्दश
निहन्तुं राघवं घोरा मत्प्रियार्थं सलक्ष्मणम्

ते तु रामेण सामर्षाः शूलपट्टिशपाणयः
समरे निहताः सर्वे सायकैर् मर्मभेदिभिः

तान् भूमौ पतितान् दृष्ट्वा क्षणेनैव महाबलान्
रामस्य च महत् कर्म महांस् त्रासो ऽभवन् मम

सास्मि भीता समुद्विग्ना विषण्णा च निशाचर
शरणं त्वां पुनः प्राप्ता सर्वतो भयदर्शिनी

विषादनक्राध्युषिते परित्रासोर्मिमालिनि
किं मां न त्रायसे मग्नां विपुले शोकसागरे

एते च निहता भूमौ रामेण निशितैः शरैः
ये च मे पदवीं प्राप्ता राक्षसाः पिशिताशनाः

मयि ते यद्य् अनुक्रोशो यदि रक्षःसु तेषु च
रामेण यदि शक्तिस् ते तेजो वास्ति निशाचर
दण्डकारण्यनिलयं जहि राक्षसकण्टकम्

यदि रामं ममामित्रम् अद्य त्वं न वधिष्यसि
तव चैवाग्रतः प्राणांस् त्यक्ष्यामि निरपत्रपा

बुद्ध्याहम् अनुपश्यामि न त्वं रामस्य संयुगे
स्थातुं प्रतिमुखे शक्तः सचापस्य महारणे

शूरमानी न शूरस् त्वं मिथ्यारोपितविक्रमः
मानुषौ यन् न शक्नोषि हन्तुं तौ रामलक्ष्मणौ

अपयाहि जनस्थानात् त्वरितः सहबान्धवः
निःसत्त्वस्याल्पवीर्यस्य वासस् ते कीदृशस् त्व् इह

रामतेजोऽभिभूतो हि त्वं क्षिप्रं विनशिष्यसि
स हि तेजःसमायुक्तो रामो दशरथात्मजः
भ्राता चास्य महावीर्यो येन चास्मि विरूपिता