रामायण · अध्याय 2.073

ततः प्रभातसमये दिवसे ऽथ चतुर्दशे
समेत्य राजकर्तारो भरतं वाक्यम् अब्रुवन्

गतो दशरथः स्वर्गं यो नो गुरुतरो गुरुः
रामं प्रव्राज्य वै ज्येष्ठं लक्ष्मणं च महाबलम्

त्वम् अद्य भव नो राजा राजपुत्र महायशः
संगत्या नापराध्नोति राज्यम् एतद् अनायकम्

आभिषेचनिकं सर्वम् इदम् आदाय राघव
प्रतीक्षते त्वां स्वजनः श्रेणयश् च नृपात्मज

राज्यं गृहाण भरत पितृपैतामहं महत्
अभिषेचय चात्मानं पाहि चास्मान् नरर्षभ

आभिषेचनिकं भाण्डं कृत्वा सर्वं प्रदक्षिणम्
भरतस् तं जनं सर्वं प्रत्युवाच धृतव्रतः

ज्येष्ठस्य राजता नित्यम् उचिता हि कुलस्य नः
नैवं भवन्तो मां वक्तुम् अर्हन्ति कुशला जनाः

रामः पूर्वो हि नो भ्राता भविष्यति महीपतिः
अहं त्व् अरण्ये वत्स्यामि वर्षाणि नव पञ्च च

युज्यतां महती सेना चतुरङ्गमहाबला
आनयिष्याम्य् अहं ज्येष्ठं भ्रातरं राघवं वनात्

आभिषेचनिकं चैव सर्वम् एतद् उपस्कृतम्
पुरस्कृत्य गमिष्यामि रामहेतोर् वनं प्रति

तत्रैव तं नरव्याघ्रम् अभिषिच्य पुरस्कृतम्
आनेष्यामि तु वै रामं हव्यवाहम् इवाध्वरात्

न सकामा करिष्यामि स्वम् इमां मातृगन्धिनीम्
वने वत्स्याम्य् अहं दुर्गे रामो राजा भविष्यति

क्रियतां शिल्पिभिः पन्थाः समानि विषमाणि च
रक्षिणश् चानुसंयान्तु पथि दुर्गविचारकाः

एवं संभाषमाणं तं रामहेतोर् नृपात्मजम्
प्रत्युवाच जनः सर्वः श्रीमद्वाक्यम् अनुत्तमम्

एवं ते भाषमाणस्य पद्मा श्रीर् उपतिष्ठताम्
यस् त्वं ज्येष्ठे नृपसुते पृथिवीं दातुम् इच्छसि

अनुत्तमं तद् वचनं नृपात्मज प्रभाषितं संश्रवणे निशम्य च
प्रहर्षजास् तं प्रति बाष्पबिन्दवो निपेतुर् आर्यानननेत्रसंभवाः

ऊचुस् ते वचनम् इदं निशम्य हृष्टाः सामात्याः सपरिषदो वियातशोकाः
पन्थानं नरवरभक्तिमाञ् जनश् च व्यादिष्टस् तव वचनाच् च शिल्पिवर्गः