रामायण · अध्याय 1.067

जनकेन समादिष्टा दूतास् ते क्लान्तवाहनाः
त्रिरात्रम् उषित्वा मार्गे ते ऽयोध्यां प्राविशन् पुरीम्

ते राजवचनाद् दूता राजवेश्मप्रवेशिताः
ददृशुर् देवसंकाशं वृद्धं दशरथं नृपम्

बद्धाञ्जलिपुटाः सर्वे दूता विगतसाध्वसाः
राजानं प्रयता वाक्यम् अब्रुवन् मधुराक्षरम्

मैथिलो जनको राजा साग्निहोत्रपुरस्कृतः
कुशलं चाव्ययं चैव सोपाध्यायपुरोहितम्

मुहुर् मुहुर् मधुरया स्नेहसंयुक्तया गिरा
जनकस् त्वां महाराज पृच्छते सपुरःसरम्

पृष्ट्वा कुशलम् अव्यग्रं वैदेहो मिथिलाधिपः
कौशिकानुमते वाक्यं भवन्तम् इदम् अब्रवीत्

पूर्वं प्रतिज्ञा विदिता वीर्यशुल्का ममात्मजा
राजानश् च कृतामर्षा निर्वीर्या विमुखीकृताः

सेयं मम सुता राजन् विश्वामित्र पुरःसरैः
यदृच्छयागतैर् वीरैर् निर्जिता तव पुत्रकैः

तच् च राजन् धनुर् दिव्यं मध्ये भग्नं महात्मना
रामेण हि महाराज महत्यां जनसंसदि

अस्मै देया मया सीता वीर्यशुल्का महात्मने
प्रतिज्ञां तर्तुम् इच्छामि तद् अनुज्ञातुम् अर्हसि

सोपाध्यायो महाराज पुरोहितपुरस्कृतः
शीघ्रम् आगच्छ भद्रं ते द्रष्टुम् अर्हसि राघवौ

प्रीतिं च मम राजेन्द्र निर्वर्तयितुम् अर्हसि
पुत्रयोर् उभयोर् एव प्रीतिं त्वम् अपि लप्स्यसे

एवं विदेहाधिपतिर् मधुरं वाक्यम् अब्रवीत्
विश्वामित्राभ्यनुज्ञातः शतानन्दमते स्थितः

दूतवाक्यं तु तच् छ्रुत्वा राजा परमहर्षितः
वसिष्ठं वामदेवं च मन्त्रिणो ऽन्यांश् च सो ऽब्रवीत्

गुप्तः कुशिकपुत्रेण कौसल्यानन्दवर्धनः
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा विदेहेषु वसत्य् असौ

दृष्टवीर्यस् तु काकुत्स्थो जनकेन महात्मना
संप्रदानं सुतायास् तु राघवे कर्तुम् इच्छति

यदि वो रोचते वृत्तं जनकस्य महात्मनः
पुरीं गच्छामहे शीघ्रं मा भूत् कालस्य पर्ययः

मन्त्रिणो बाढम् इत्य् आहुः सह सर्वैर् महर्षिभिः
सुप्रीतश् चाब्रवीद् राजा श्वो यात्रेति स मन्त्रिणः

मन्त्रिणस् तु नरेन्द्रस्य रात्रिं परमसत्कृताः
ऊषुः प्रमुदिताः सर्वे गुणैः सर्वैः समन्विताः