रामायण · अध्याय 1.063

सुरकार्यम् इदं रम्भे कर्तव्यं सुमहत् त्वया
लोभनं कौशिकस्येह काममोहसमन्वितम्

तथोक्ता साप्सरा राम सहस्राक्षेण धीमता
व्रीडिता प्राञ्जलिर् भूत्वा प्रत्युवाच सुरेश्वरम्

अयं सुरपते घोरो विश्वामित्रो महामुनिः
क्रोधम् उत्स्रक्ष्यते घोरं मयि देव न संशयः
ततो हि मे भयं देव प्रसादं कर्तुम् अर्हसि

ताम् उवाच सहस्राक्षो वेपमानां कृताञ्जलिम्
मा भैषि रम्भे भद्रं ते कुरुष्व मम शासनम्

कोकिलो हृदयग्राही माधवे रुचिरद्रुमे
अहं कन्दर्पसहितः स्थास्यामि तव पार्श्वतः

त्वं हि रूपं बहुगुणं कृत्वा परमभास्वरम्
तम् ऋषिं कौशिकं रम्भे भेदयस्व तपस्विनम्

सा श्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा रूपम् अनुत्तमम्
लोभयाम् आस ललिता विश्वामित्रं शुचिस्मिता

कोकिलस्य तु शुश्राव वल्गु व्याहरतः स्वनम्
संप्रहृष्टेन मनसा तत एनाम् उदैक्षत

अथ तस्य च शब्देन गीतेनाप्रतिमेन च
दर्शनेन च रम्भाया मुनिः संदेहम् आगतः

सहस्राक्षस्य तत् कर्म विज्ञाय मुनिपुंगवः
रम्भां क्रोधसमाविष्टः शशाप कुशिकात्मजः

यन् मां लोभयसे रम्भे कामक्रोधजयैषिणम्
दशवर्षसहस्राणि शैली स्थास्यसि दुर्भगे

ब्राह्मणः सुमहातेजास् तपोबलसमन्वितः
उद्धरिष्यति रम्भे त्वां मत्क्रोधकलुषीकृताम्

एवम् उक्त्वा महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः
अशक्नुवन् धारयितुं कोपं संतापम् आगतः

तस्य शापेन महता रम्भा शैली तदाभवत्
वचः श्रुत्वा च कन्दर्पो महर्षेः स च निर्गतः

कोपेन स महातेजास् तपो ऽपहरणे कृते
इन्द्रियैर् अजितै राम न लेभे शान्तिम् आत्मनः