रामायण · अध्याय 1.058

उक्तवाक्यं तु राजानं कृपया कुशिकात्मजः
अब्रवीन् मधुरं वाक्यं साक्षाच् चण्डालरूपिणम्

इक्ष्वाको स्वागतं वत्स जानामि त्वां सुधार्मिकम्
शरणं ते भविष्यामि मा भैषीर् नृपपुंगव

अहम् आमन्त्रये सर्वान् महर्षीन् पुण्यकर्मणः
यज्ञसाह्यकरान् राजंस् ततो यक्ष्यसि निर्वृतः

गुरुशापकृतं रूपं यद् इदं त्वयि वर्तते
अनेन सह रूपेण सशरीरो गमिष्यसि

हस्तप्राप्तम् अहं मन्ये स्वर्गं तव नरेश्वर
यस् त्वं कौशिकम् आगम्य शरण्यं शरणं गतः

एवम् उक्त्वा महातेजाः पुत्रान् परमधार्मिकान्
व्यादिदेश महाप्राज्ञान् यज्ञसंभारकारणात्

सर्वाञ् शिष्यान् समाहूय वाक्यम् एतद् उवाच ह

सर्वान् ऋषिवरान् वत्सा आनयध्वं ममाज्ञया
सशिष्यान् सुहृदश् चैव सर्त्विजः सुबहुश्रुतान्

यद् अन्यो वचनं ब्रूयान् मद्वाक्यबलचोदितः
तत् सर्वम् अखिलेनोक्तं ममाख्येयम् अनादृतम्

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा दिशो जग्मुस् तदाज्ञया
आजग्मुर् अथ देशेभ्यः सर्वेभ्यो ब्रह्मवादिनः

ते च शिष्याः समागम्य मुनिं ज्वलिततेजसं
ऊचुश् च वचनं सर्वे सर्वेषां ब्रह्मवादिनाम्

श्रुत्वा ते वचनं सर्वे समायान्ति द्विजातयः
सर्वदेशेषु चागच्छन् वर्जयित्वा महोदयम्

वासिष्ठं तच् छतं सर्वं क्रोधपर्याकुलाक्षरम्
यद् आह वचनं सर्वं शृणु त्वं मुनिपुंगव

क्षत्रियो याजको यस्य चण्डालस्य विशेषतः
कथं सदसि भोक्तारो हविस् तस्य सुरर्षयः

ब्राह्मणा वा महात्मानो भुक्त्वा चण्डालभोजनम्
कथं स्वर्गं गमिष्यन्ति विश्वामित्रेण पालिताः

एतद् वचनं नैष्ठुर्यम् ऊचुः संरक्तलोचनाः
वासिष्ठा मुनिशार्दूल सर्वे ते समहोदयाः

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा सर्वेषां मुनिपुंगवः
क्रोधसंरक्तनयनः सरोषम् इदम् अब्रवीत्

यद् दूषयन्त्य् अदुष्टं मां तप उग्रं समास्थितम्
भस्मीभूता दुरात्मानो भविष्यन्ति न संशयः

अद्य ते कालपाशेन नीता वैवस्वतक्षयम्
सप्तजातिशतान्य् एव मृतपाः सन्तु सर्वशः

श्वमांसनियताहारा मुष्टिका नाम निर्घृणाः
विकृताश् च विरूपाश् च लोकान् अनुचरन्त्व् इमान्

महोदयश् च दुर्बुद्धिर् माम् अदूष्यं ह्य् अदूषयत्
दूषिटः सर्वलोकेषु निषादत्वं गमिष्यति

प्राणातिपातनिरतो निरनुक्रोशतां गतः
दीर्घकालं मम क्रोधाद् दुर्गतिं वर्तयिष्यति

एतावद् उक्त्वा वचनं विश्वामित्रो महातपाः
विरराम महातेजा ऋषिमध्ये महामुनिः