रामायण · अध्याय 1.050

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रस्य धीमतः
हृष्टरोमा महातेजाः शतानन्दो महातपाः

गौतमस्य सुतो ज्येष्ठस् तपसा द्योतितप्रभः
रामसंदर्शनाद् एव परं विस्मयम् आगतः

स तौ निषण्णौ संप्रेक्ष्य सुखासीनौ नृपात्मजौ
शतानन्दो मुनिश्रेष्ठं विश्वामित्रम् अथाब्रवीत्

अपि ते मुनिशार्दूल मम माता यशस्विनी
दर्शिता राजपुत्राय तपो दीर्घम् उपागता

अपि रामे महातेजो मम माता यशस्विनी
वन्यैर् उपाहरत् पूजां पूजार्हे सर्वदेहिनाम्

अपि रामाय कथितं यथावृत्तं पुरातनम्
मम मातुर् महातेजो देवेन दुरनुष्ठितम्

अपि कौशिक भद्रं ते गुरुणा मम संगता
माता मम मुनिश्रेष्ठ रामसंदर्शनाद् इतः

अपि मे गुरुणा रामः पूजितः कुशिकात्मज
इहागतो महातेजाः पूजां प्राप्य महात्मनः

अपि शान्तेन मनसा गुरुर् मे कुशिकात्मज
इहागतेन रामेण प्रयतेनाभिवादितः

तच् छ्रुत्वा वचनं तस्य विश्वामित्रो महामुनिः
प्रत्युवाच शतानन्दं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम्

नातिक्रान्तं मुनिश्रेष्ठ यत् कर्तव्यं कृतं मया
संगता मुनिना पत्नी भार्गवेणेव रेणुका

तच् छ्रुत्वा वचनं तस्य विश्वामित्रस्य धीमतः
शतानन्दो महातेजा रामं वचनम् अब्रवीत्

स्वागतं ते नरश्रेष्ठ दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य महर्षिम् अपराजितम्

अचिन्त्यकर्मा तपसा ब्रह्मर्षिर् अमितप्रभः
विश्वामित्रो महातेजा वेत्स्य् एनं परमां गतिम्

नास्ति धन्यतरो राम त्वत्तो ऽन्यो भुवि कश् चन
गोप्ता कुशिकपुत्रस् ते येन तप्तं महत् तपः

श्रूयतां चाभिदास्यामि कौशिकस्य महात्मनः
यथाबलं यथावृत्तं तन् मे निगदतः शृणु

राजाभूद् एष धर्मात्मा दीर्घ कालम् अरिंदमः
धर्मज्ञः कृतविद्यश् च प्रजानां च हिते रतः

प्रजापतिसुतस् त्व् आसीत् कुशो नाम महीपतिः
कुशस्य पुत्रो बलवान् कुशनाभः सुधार्मिकः

कुशनाभसुतस् त्व् आसीद् गाधिर् इत्य् एव विश्रुतः
गाधेः पुत्रो महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः

विश्वमित्रो महातेजाः पालयाम् आस मेदिनीम्
बहुवर्षसहस्राणि राजा राज्यम् अकारयत्

कदा चित् तु महातेजा योजयित्वा वरूथिनीम्
अक्षौहिणीपरिवृतः परिचक्राम मेदिनीम्

नगराणि च राष्ट्राणि सरितश् च तथा गिरीन्
आश्रमान् क्रमशो राजा विचरन्न् आजगामह

वसिष्ठस्याश्रमपदं नानापुष्पफलद्रुमम्
नानामृगगणाकीर्णं सिद्धचारणसेवितम्

देवदानवगन्धर्वैः किंनरैर् उपशोभितम्
प्रशान्तहरिणाकीर्णं द्विजसंघनिषेवितम्

ब्रह्मर्षिगणसंकीर्णं देवर्षिगणसेवितम्
तपश्चरणसंसिद्धैर् अग्निकल्पैर् महात्मभिः

सततं संकुलं श्रीमद् ब्रह्मकल्पैर् महात्मभिः
अब्भक्षैर् वायुभक्षैश् च शीर्णपर्णाशनैस् तथा

फलमूलाशनैर् दान्तैर् जितरोषैर् जितेन्द्रियैः
ऋषिभिर् वालखिल्यैश् च जपहोमपरायणैः

वसिष्ठस्याश्रमपदं ब्रह्मलोकम् इवापरम्
ददर्श जयतां श्रेष्ठ विश्वामित्रो महाबलः