रामायण · अध्याय 1.035

उक्त वाक्ये मुनौ तस्मिन्न् उभौ राघवलक्ष्मणौ
प्रतिनन्द्य कथां वीराव् ऊचतुर् मुनिपुंगवम्

धर्मयुक्तम् इदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया
दुहितुः शैलराजस्य ज्येष्ठाय वक्तुम् अर्हसि

विस्तरं विस्तरज्ञो ऽसि दिव्यमानुषसंभवम्
त्रीन् पथो हेतुना केन पावयेल् लोकपावनी

कथं गङ्गां त्रिपथगा विश्रुता सरिदुत्तमा
त्रिषु लोकेषु धर्मज्ञ कर्मभिः कैः समन्विता

तथा ब्रुवति काकुत्स्थे विश्वामित्रस् तपोधनः
निखिलेन कथां सर्वाम् ऋषिमध्ये न्यवेदयत्

पुरा राम कृतोद्वाहः शितिकण्ठो महातपाः
दृष्ट्वा च स्पृहया देवीं मैथुनायोपचक्रमे

शितिकण्ठस्य देवस्य दिव्यं वर्षशतं गतम्
न चापि तनयो राम तस्याम् आसीत् परंतप

ततो देवाः समुद्विग्नाः पितामहपुरोगमाः
यद् इहोत्पद्यते भूतं कस् तत् प्रतिसहिष्यते

अभिगम्य सुराः सर्वे प्रणिपत्येदम् अब्रुवन्
देवदेव महादेव लोकस्यास्य हिते रत
सुराणां प्रणिपातेन प्रसादं कर्तुम् अर्हसि

न लोका धारयिष्यन्ति तव तेजः सुरोत्तम
ब्राह्मेण तपसा युक्तो देव्या सह तपश् चर

त्रैलोक्यहितकामार्थं तेजस् तेजसि धारय
रक्ष सर्वान् इमांल् लोकान् नालोकं कर्तुम् अर्हसि

देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकमहेश्वरः
बाढम् इत्य् अब्रवीत् सर्वान् पुनश् चेदम् उवाच ह

धारयिष्याम्य् अहं तेजस् तेजस्य् एव सहोमया
त्रिदशाः पृथिवी चैव निर्वाणम् अधिगच्छतु

यद् इदं क्षुभितं स्थानान् मम तेजो ह्य् अनुत्तमम्
धारयिष्यति कस् तन् मे ब्रुवन्तु सुरसत्तमाः

एवम् उक्तास् ततो देवाः प्रत्यूचुर् वृषभध्वजम्
यत् तेजः क्षुभितं ह्य् एतत् तद् धरा धारयिष्यति

एवम् उक्तः सुरपतिः प्रमुमोच महीतले
तेजसा पृथिवी येन व्याप्ता सगिरिकानना

ततो देवाः पुनर् इदम् ऊचुश् चाथ हुताशनम्
प्रविश त्वं महातेजो रौद्रं वायुसमन्वितः

तद् अग्निना पुनर् व्याप्तं संजातः श्वेतपर्वतः
दिव्यं शरवणं चैव पावकादित्यसंनिभम्
यत्र जातो महातेजाः कार्तिकेयो ऽग्निसंभवः

अथोमां च शिवं चैव देवाः सर्षि गणास् तदा
पूजयाम् आसुर् अत्यर्थं सुप्रीतमनसस् ततः

अथ शैल सुता राम त्रिदशान् इदम् अब्रवीत्
समन्युर् अशपत् सर्वान् क्रोधसंरक्तलोचना

यस्मान् निवारिता चैव संगता पुत्रकाम्यया
अपत्यं स्वेषु दारेषु नोत्पादयितुम् अर्हथ
अद्य प्रभृति युष्माकम् अप्रजाः सन्तु पत्नयः

एवम् उक्त्वा सुरान् सर्वाञ् शशाप पृथिवीम् अपि
अवने नैकरूपा त्वं बहुभार्या भविष्यसि

न च पुत्रकृतां प्रीतिं मत्क्रोधकलुषी कृता
प्राप्स्यसि त्वं सुदुर्मेधे मम पुत्रम् अनिच्छती

तान् सर्वान् व्रीडितान् दृष्ट्वा सुरान् सुरपतिस् तदा
गमनायोपचक्राम दिशं वरुणपालिताम्

स गत्वा तप आतिष्ठत् पार्श्वे तस्योत्तरे गिरेः
हिमवत्प्रभवे शृङ्गे सह देव्या महेश्वरः

एष ते विस्तरो राम शैलपुत्र्या निवेदितः
गङ्गायाः प्रभवं चैव शृणु मे सहलक्ष्मणः