रामायण · अध्याय 1.030

अथ तां रजनीं तत्र कृतार्थौ रामलक्षणौ
ऊषतुर् मुदितौ वीरौ प्रहृष्टेनान्तरात्मना

प्रभातायां तु शर्वर्यां कृतपौर्वाह्णिकक्रियौ
विश्वामित्रम् ऋषींश् चान्यान् सहिताव् अभिजग्मतुः

अभिवाद्य मुनिश्रेष्ठं ज्वलन्तम् इव पावकम्
ऊचतुर् मधुरोदारं वाक्यं मधुरभाषिणौ

इमौ स्वो मुनिशार्दूल किंकरौ समुपस्थितौ
आज्ञापय यथेष्टं वै शासनं करवाव किम्

एवम् उक्ते ततस् ताभ्यां सर्व एव महर्षयः
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य रामं वचनम् अब्रुवन्

मैथिलस्य नरश्रेष्ठ जनकस्य भविष्यति
यज्ञः परमधर्मिष्ठस् तत्र यास्यामहे वयम्

त्वं चैव नरशार्दूल सहास्माभिर् गमिष्यसि
अद्भुतं च धनूरत्नं तत्र त्वं द्रष्टुम् अर्हसि

तद् धि पूर्वं नरश्रेष्ठ दत्तं सदसि दैवतैः
अप्रमेयबलं घोरं मखे परमभास्वरम्

नास्य देवा न गन्धर्वा नासुरा न च राक्षसाः
कर्तुम् आरोपणं शक्ता न कथं चन मानुषाः

धनुषस् तस्य वीर्यं हि जिज्ञासन्तो महीक्षितः
न शेकुर् आरोपयितुं राजपुत्रा महाबलाः

तद् धनुर् नरशार्दूल मैथिलस्य महात्मनः
तत्र द्रक्ष्यसि काकुत्स्थ यज्ञं चाद्भुतदर्शनम्

तद् धि यज्ञफलं तेन मैथिलेनोत्तमं धनुः
याचितं नरशार्दूल सुनाभं सर्वदैवतैः

एवम् उक्त्वा मुनिवरः प्रस्थानम् अकरोत् तदा
सर्षिसंघः सकाकुत्स्थ आमन्त्र्य वनदेवताः

स्वस्ति वो ऽस्तु गमिष्यामि सिद्धः सिद्धाश्रमाद् अहम्
उत्तरे जाह्नवीतीरे हिमवन्तं शिलोच्चयम्

प्रदक्षिणं ततः कृत्वा सिद्धाश्रमम् अनुत्तमम्
उत्तरां दिशम् उद्दिश्य प्रस्थातुम् उपचक्रमे

तं व्रजन्तं मुनिवरम् अन्वगाद् अनुसारिणाम्
शकटी शतमात्रं तु प्रयाणे ब्रह्मवादिनाम्

मृगपक्षिगणाश् चैव सिद्धाश्रमनिवासिनः
अनुजग्मुर् महात्मानं विश्वामित्रं महामुनिम्

ते गत्वा दूरम् अध्वानं लम्बमाने दिवाकरे
वासं चक्रुर् मुनिगणाः शोणाकूले समाहिताः

ते ऽस्तं गते दिनकरे स्नात्वा हुतहुताशनाः
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य निषेदुर् अमितौजसः

रामो ऽपि सहसौमित्रिर् मुनींस् तान् अभिपूज्य च
अग्रतो निषसादाथ विश्वामित्रस्य धीमतः

अथ रामो महातेजा विश्वामित्रं महामुनिम्
पप्रच्छ मुनिशार्दूलं कौतूहलसमन्वितः

भगवन् को न्व् अयं देशः समृद्धवनशोभितः
श्रोतुम् इच्छामि भद्रं ते वक्तुम् अर्हसि तत्त्वतः

चोदितो रामवाक्येन कथयाम् आस सुव्रतः
तस्य देशस्य निखिलम् ऋषिमध्ये महातपाः