रामायण · अध्याय 1.029

अथ तौ देशकालज्ञौ राजपुत्राव् अरिंदमौ
देशे काले च वाक्यज्ञाव् अब्रूतां कौशिकं वचः

भगवञ् श्रोतुम् इच्छावो यस्मिन् काले निशाचरौ
संरक्षणीयौ तौ ब्रह्मन् नातिवर्तेत तत्क्षणम्

एवं ब्रुवाणौ काकुत्स्थौ त्वरमाणौ युयुत्सया
सर्वे ते मुनयः प्रीताः प्रशशंसुर् नृपात्मजौ

अद्य प्रभृति षड्रात्रं रक्षतं राघवौ युवाम्
दीक्षां गतो ह्य् एष मुनिर् मौनित्वं च गमिष्यति

तौ तु तद् वचनं श्रुत्वा राजपुत्रौ यशस्विनौ
अनिद्रौ षडहोरात्रं तपोवनम् अरक्षताम्

उपासां चक्रतुर् वीरौ यत्तौ परमधन्विनौ
ररक्षतुर् मुनिवरं विश्वामित्रम् अरिंदमौ

अथ काले गते तस्मिन् षष्ठे ऽहनि समागते
सौमित्रम् अब्रवीद् रामो यत्तो भव समाहितः

रामस्यैवं ब्रुवाणस्य त्वरितस्य युयुत्सया
प्रजज्वाल ततो वेदिः सोपाध्यायपुरोहिता

मन्त्रवच् च यथान्यायं यज्ञो ऽसौ संप्रवर्तते
आकाशे च महाञ् शब्दः प्रादुर् आसीद् भयानकः

आवार्य गगनं मेघो यथा प्रावृषि निर्गतः
तथा मायां विकुर्वाणौ राक्षसाव् अभ्यधावताम्

मारीचश् च सुबाहुश् च तयोर् अनुचरास् तथा
आगम्य भीमसंकाशा रुधिरौघान् अवासृजन्

ताव् आपतन्तौ सहसा दृष्ट्वा राजीवलोचनः
लक्ष्मणं त्व् अभिसंप्रेक्ष्य रामो वचनम् अब्रवीत्

पश्य लक्ष्मण दुर्वृत्तान् राक्षसान् पिशिताशनान्
मानवास्त्रसमाधूतान् अनिलेन यथाघनान्

मानवं परमोदारम् अस्त्रं परमभास्वरम्
चिक्षेप परमक्रुद्धो मारीचोर् असि राघवः

स तेन परमास्त्रेण मानवेन समाहितः
संपूर्णं योजनशतं क्षिप्तः सागरसंप्लवे

विचेतनं विघूर्णन्तं शीतेषुबलपीडितम्
निरस्तं दृश्य मारीचं रामो लक्ष्मणम् अब्रवीत्

पश्य लक्ष्मण शीतेषुं मानवं धर्मसंहितम्
मोहयित्वा नयत्य् एनं न च प्राणैर् वियुज्यते

इमान् अपि वधिष्यामि निर्घृणान् दुष्टचारिणः
राक्षसान् पापकर्मस्थान् यज्ञघ्नान् रुधिराशनान्

विगृह्य सुमहच् चास्त्रम् आग्नेयं रघुनन्दनः
सुबाहुर् असि चिक्षेप स विद्धः प्रापतद् भुवि

शेषान् वायव्यम् आदाय निजघान महायशाः
राघवः परमोदारो मुनीनां मुदम् आवहन्

स हत्वा राक्षसान् सर्वान् यज्ञघ्नान् रघुनन्दनः
ऋषिभिः पूजितस् तत्र यथेन्द्रो विजये पुरा

अथ यज्ञे समाप्ते तु विश्वामित्रो महामुनिः
निरीतिका दिशो दृष्ट्वा काकुत्स्थम् इदम् अब्रवीत्

कृतार्थो ऽस्मि महाबाहो कृतं गुरुवचस् त्वया
सिद्धाश्रमम् इदं सत्यं कृतं राम महायशः