रामायण · अध्याय 1.028

अथ तस्याप्रमेयस्य तद् वनं परिपृच्छतः
विश्वामित्रो महातेजा व्याख्यातुम् उपचक्रमे

एष पूर्वाश्रमो राम वामनस्य महात्मनः
सिद्धाश्रम इति ख्यातः सिद्धो ह्य् अत्र महातपाः

एतस्मिन्न् एव काले तु राजा वैरोचनिर् बलिः
निर्जित्य दैवतगणान् सेन्द्रांश् च समरुद्गणान्
कारयाम् आस तद् राज्यं त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

बलेस् तु यजमानस्य देवाः साग्निपुरोगमाः
समागम्य स्वयं चैव विष्णुम् ऊचुर् इहाश्रमे

बलिर् वैरोचनिर् विष्णो यजते यज्ञम् उत्तमम्
असमाप्ते क्रतौ तस्मिन् स्वकार्यम् अभिपद्यताम्

ये चैनम् अभिवर्तन्ते याचितार इतस् ततः
यच् च यत्र यथावच् च सर्वं तेभ्यः प्रयच्छति

स त्वं सुरहितार्थाय मायायोगम् उपाश्रितः
वामनत्वं गतो विष्णो कुरु कल्याणम् उत्तमम्

अयं सिद्धाश्रमो नाम प्रसादात् ते भविष्यति
सिद्धे कर्मणि देवेश उत्तिष्ठ भगवन्न् इतः

अथ विष्णुर् महातेजा अदित्यां समजायत
वामनं रूपम् आस्थाय वैरोचनिम् उपागमत्

त्रीन् क्रमान् अथ भिक्षित्वा प्रतिगृह्य च मानतः
आक्रम्य लोकांल् लोकात्मा सर्वभूतहिते रतः

महेन्द्राय पुनः प्रादान् नियम्य बलिम् ओजसा
त्रैलोक्यं स महातेजाश् चक्रे शक्रवशं पुनः

तेनैष पूर्वम् आक्रान्त आश्रमः श्रमनाशनः
मयापि भक्त्या तस्यैष वामनस्योपभुज्यते

एतम् आश्रमम् आयान्ति राक्षसा विघ्नकारिणः
अत्र ते पुरुषव्याघ्र हन्तव्या दुष्टचारिणः

अद्य गच्छामहे राम सिद्धाश्रमम् अनुत्तमम्
तद् आश्रमपदं तात तवाप्य् एतद् यथा मम

तं दृष्ट्वा मुनयः सर्वे सिद्धाश्रमनिवासिनः
उत्पत्योत्पत्य सहसा विश्वामित्रम् अपूजयन्

यथार्हं चक्रिरे पूजां विश्वामित्राय धीमते
तथैव राजपुत्राभ्याम् अकुर्वन्न् अतिथिक्रियाम्

मुहूर्तम् अथ विश्रान्तौ राजपुत्राव् अरिंदमौ
प्राञ्जली मुनिशार्दूलम् ऊचतू रघुनन्दनौ

अद्यैव दीक्षां प्रविश भद्रं ते मुनिपुंगव
सिद्धाश्रमो ऽयं सिद्धः स्यात् सत्यम् अस्तु वचस् तव

एवम् उक्तो महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः
प्रविवेश तदा दीक्षां नियतो नियतेन्द्रियः

कुमाराव् अपि तां रात्रिम् उषित्वा सुसमाहितौ
प्रभातकाले चोत्थाय विश्वामित्रम् अवन्दताम्