रामायण · अध्याय 1.007

अष्टौ बभूवुर् वीरस्य तस्यामात्या यशस्विनः
शुचयश् चानुरक्ताश् च राजकृत्येषु नित्यशः

धृष्टिर् जयन्तो विजयः सिद्धार्थो अर्थसाधकः
अशोको मन्त्रपालश् च सुमन्त्रश् चाष्टमो ऽभवत्

ऋत्विजौ द्वाव् अभिमतौ तस्यास्ताम् ऋषिसत्तमौ
वसिष्ठो वामदेवश् च मन्त्रिणश् च तथापरे

श्रीमन्तश् च महात्मानः शास्त्रज्ञा दृढविक्रमाः
कीर्तिमन्तः प्रणिहिता यथावचनकारिणः

तेजःक्षमायशःप्राप्ताः स्मितपूर्वाभिभाषिणः
क्रोधात् कामार्थहेतोर् वा न ब्रूयुर् अनृतं वचः

तेषाम् अविदितं किं चित् स्वेषु नास्ति परेषु वा
क्रियमाणं कृतं वापि चारेणापि चिकीर्षितम्

कुशला व्यवहारेषु सौहृदेषु परीक्षिताः
प्राप्तकालं यथा दण्डं धारयेयुः सुतेष्व् अपि

कोशसंग्रहणे युक्ता बलस्य च परिग्रहे
अहितं चापि पुरुषं न विहिंस्युर् अदूषकम्

वीराश् च नियतोत्साहा राजशास्त्रम् अनुष्ठिताः
शुचीनां रक्षितारश् च नित्यं विषयवासिनाम्

ब्रह्मक्षत्रम् अहिंसन्तस् ते कोशं समपूरयन्
सुतीक्ष्णदण्डाः संप्रेक्ष्य पुरुषस्य बलाबलम्

शुचीनाम् एकबुद्धीनां सर्वेषां संप्रजानताम्
नासीत् पुरे वा राष्ट्रे वा मृषावादी नरः क्व चित्

कश् चिन् न दुष्टस् तत्रासीत् परदाररतिर् नरः
प्रशान्तं सर्वम् एवासीद् राष्ट्रं पुरवरं च तत्

सुवाससः सुवेशाश् च ते च सर्वे सुशीलिनः
हितार्थं च नरेन्द्रस्य जाग्रतो नयचक्षुषा

गुरौ गुणगृहीताश् च प्रख्याताश् च पराक्रमैः
विदेशेष्व् अपि विज्ञाताः सर्वतो बुद्धिनिश्चयात्

ईदृशैस् तैर् अमात्यैस् तु राजा दशरथो ऽनघः
उपपन्नो गुणोपेतैर् अन्वशासद् वसुंधराम्

अवेक्षमाणश् चारेण प्रजा धर्मेण रञ्जयन्
नाध्यगच्छद् विशिष्टं वा तुल्यं वा शत्रुम् आत्मनः

तैर् मन्त्रिभिर् मन्त्रहितैर् निविष्टैर् वृतो ऽनुरक्तैः कुशलैः समर्थैः
स पार्थिवो दीप्तिम् अवाप युक्तस् तेजोमयैर् गोभिर् इवोदितो ऽर्कः