रामायण (संशोधित पाठ) · अध्याय 3.7

रामस् तु सहसौमित्रिः सुतीक्ष्णेनाभिपूजितः
परिणाम्य निशां तत्र प्रभाते प्रत्यबुध्यत ॥

उत्थाय तु यथाकालं राघवः सह सीतया
उपास्पृशत् सुशीतेन जलेनोत्पलगन्धिना ॥

अथ ते ऽग्निं सुरांश् चैव वैदेही रामलक्ष्मणौ
काल्यं विधिवद् अभ्यर्च्य तपस्विशरणे वने ॥

उदयन्तं दिनकरं दृष्ट्वा विगतकल्मषाः
सुतीक्ष्णम् अभिगम्येदं श्लक्ष्णं वचनम् अब्रुवन् ॥

सुखोषिताः स्म भगवंस् त्वया पूज्येन पूजिताः
आपृच्छामः प्रयास्यामो मुनयस् त्वरयन्ति नः ॥

त्वरामहे वयं द्रष्टुं कृत्स्नम् आश्रममण्डलम्
ऋषीणां पुण्यशीलानां दण्डकारण्यवासिनाम् ॥

अभ्यनुज्ञातुम् इच्छामः सहैभिर् मुनिपुंगवैः
धर्मनित्यैस् तपोदान्तैर् विशिखैर् इव पावकैः ॥

अविषह्यातपो यावत् सूर्यो नातिविराजते
अमार्गेणागतां लक्ष्मीं प्राप्येवान्वयवर्जितः ॥

तावद् इच्छामहे गन्तुम् इत्य् उक्त्वा चरणौ मुनेः
ववन्दे सहसौमित्रिः सीतया सह राघवः ॥

तौ संस्पृशन्तौ चरणाव् उत्थाप्य मुनिपुंगवः
गाढम् आलिङ्ग्य सस्नेहम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥

अरिष्टं गच्छ पन्थानं राम सौमित्रिणा सह
सीतया चानया सार्धं छाययेवानुवृत्तया ॥

पश्याश्रमपदं रम्यं दण्डकारण्यवासिनाम्
एषां तपस्विनां वीर तपसा भावितात्मनाम् ॥

सुप्राज्यफलमूलानि पुष्पितानि वनानि च
प्रशान्तमृगयूथानि शान्तपक्षिगणानि च ॥

फुल्लपङ्कजषण्डानि प्रसन्नसलिलानि च
कारण्डवविकीर्णानि तटाकानि सरांसि च ॥

द्रक्ष्यसे दृष्टिरम्याणि गिरिप्रस्रवणानि च
रमणीयान्य् अरण्यानि मयूराभिरुतानि च ॥

गम्यतां वत्स सौमित्रे भवान् अपि च गच्छतु
आगन्तव्यं च ते दृष्ट्वा पुनर् एवाश्रमं मम ॥

एवम् उक्तस् तथेत्य् उक्त्वा काकुत्स्थः सहलक्ष्मणः
प्रदक्षिणं मुनिं कृत्वा प्रस्थातुम् उपचक्रमे ॥

ततः शुभतरे तूणी धनुषी चायतेक्षणा
ददौ सीता तयोर् भ्रात्रोः खड्गौ च विमलौ ततः ॥

आबध्य च शुभे तूणी चापौ चादाय सस्वनौ
निष्क्रान्ताव् आश्रमाद् गन्तुम् उभौ तौ रामलक्ष्मणौ ॥