रामायण (संशोधित पाठ) · अध्याय 2.73

ततः प्रभातसमये दिवसे ऽथ चतुर्दशे
समेत्य राजकर्तारो भरतं वाक्यम् अब्रुवन् ॥

गतो दशरथः स्वर्गं यो नो गुरुतरो गुरुः
रामं प्रव्राज्य वै ज्येष्ठं लक्ष्मणं च महाबलम् ॥

त्वम् अद्य भव नो राजा राजपुत्र महायशः
संगत्या नापराध्नोति राज्यम् एतद् अनायकम् ॥

आभिषेचनिकं सर्वम् इदम् आदाय राघव
प्रतीक्षते त्वां स्वजनः श्रेणयश् च नृपात्मज ॥

राज्यं गृहाण भरत पितृपैतामहं महत्
अभिषेचय चात्मानं पाहि चास्मान् नरर्षभ ॥

आभिषेचनिकं भाण्डं कृत्वा सर्वं प्रदक्षिणम्
भरतस् तं जनं सर्वं प्रत्युवाच धृतव्रतः ॥

ज्येष्ठस्य राजता नित्यम् उचिता हि कुलस्य नः
नैवं भवन्तो मां वक्तुम् अर्हन्ति कुशला जनाः ॥

रामः पूर्वो हि नो भ्राता भविष्यति महीपतिः
अहं त्व् अरण्ये वत्स्यामि वर्षाणि नव पञ्च च ॥

युज्यतां महती सेना चतुरङ्गमहाबला
आनयिष्याम्य् अहं ज्येष्ठं भ्रातरं राघवं वनात् ॥

आभिषेचनिकं चैव सर्वम् एतद् उपस्कृतम्
पुरस्कृत्य गमिष्यामि रामहेतोर् वनं प्रति ॥

तत्रैव तं नरव्याघ्रम् अभिषिच्य पुरस्कृतम्
आनेष्यामि तु वै रामं हव्यवाहम् इवाध्वरात् ॥

न सकामां करिष्यामि स्वाम् इमां मातृगन्धिनीम्
वने वत्स्याम्य् अहं दुर्गे रामो राजा भविष्यति ॥

क्रियतां शिल्पिभिः पन्थाः समानि विषमाणि च
रक्षिणश् चानुसंयान्तु पथि दुर्गविचारकाः ॥

एवं सम्भाषमाणं तं रामहेतोर् नृपात्मजम्
प्रत्युवाच जनः सर्वः श्रीमद्वाक्यम् अनुत्तमम् ॥

एवं ते भाषमाणस्य पद्मा श्रीर् उपतिष्ठताम्
यस् त्वं ज्येष्ठे नृपसुते पृथिवीं दातुम् इच्छसि ॥

अनुत्तमं तद् वचनं नृपात्मज प्रभाषितं संश्रवणे निशम्य च
प्रहर्षजास् तं प्रति बाष्पबिन्दवो निपेतुर् आर्यानननेत्रसम्भवाः ॥

ऊचुस् ते वचनम् इदं निशम्य हृष्टाः सामात्याः सपरिषदो वियातशोकाः
पन्थानं नरवरभक्तिमाञ् जनश् च व्यादिष्टस् तव वचनाच् च शिल्पिवर्गः ॥