रामायण (संशोधित पाठ) · अध्याय 2.28

ततो ऽब्रवीन् महातेजा रामो लक्ष्मणम् अग्रतः
स्थितं प्राग्गामिनं वीरं याचमानं कृताञ्जलिम् ॥

मयाद्य सह सौमित्रे त्वयि गच्छति तद् वनम्
को भरिष्यति कौसल्यां सुमित्रां वा यशस्विनीम् ॥

अभिवर्षति कामैर् यः पर्जन्यः पृथिवीम् इव
स कामपाशपर्यस्तो महातेजा महीपतिः ॥

सा हि राज्यम् इदं प्राप्य नृपस्याश्वपतेः सुता
दुःखितानां सपत्नीनां न करिष्यति शोभनम् ॥

एवम् उक्तस् तु रामेण लक्ष्मणः श्लक्ष्णया गिरा
प्रत्युवाच तदा रामं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम् ॥

तवैव तेजसा वीर भरतः पूजयिष्यति
कौसल्यां च सुमित्रां च प्रयतो नात्र संशयः ॥

कौसल्या बिभृयाद् आर्या सहस्रम् अपि मद्विधान्
यस्याः सहस्रं ग्रामाणां सम्प्राप्तम् उपजीवनम् ॥

धनुर् आदाय सशरं खनित्रपिटकाधरः
अग्रतस् ते गमिष्यामि पन्थानम् अनुदर्शयन् ॥

आहरिष्यामि ते नित्यं मूलानि च फलानि च
वन्यानि यानि चान्यानि स्वाहाराणि तपस्विनाम् ॥

भवांस् तु सह वैदेह्या गिरिसानुषु रंस्यते
अहं सर्वं करिष्यामि जाग्रतः स्वपतश् च ते ॥

रामस् त्व् अनेन वाक्येन सुप्रीतः प्रत्युवाच तम्
व्रजापृच्छस्व सौमित्रे सर्वम् एव सुहृज्जनम् ॥

ये च राज्ञो ददौ दिव्ये महात्मा वरुणः स्वयम्
जनकस्य महायज्ञे धनुषी रौद्रदर्शने ॥

अभेद्यकवचे दिव्ये तूणी चाक्षयसायकौ
आदित्यविमलौ चोभौ खड्गौ हेमपरिष्कृतौ ॥

सत्कृत्य निहितं सर्वम् एतद् आचार्यसद्मनि
स त्वम् आयुधम् आदाय क्षिप्रम् आव्रज लक्ष्मण ॥

स सुहृज्जनम् आमन्त्र्य वनवासाय निश्चितः
इक्ष्वाकुगुरुम् आमन्त्र्य जग्राहायुधम् उत्तमम् ॥

तद् दिव्यं राजशार्दूलः सत्कृतं माल्यभूषितम्
रामाय दर्शयामास सौमित्रिः सर्वम् आयुधम् ॥

तम् उवाचात्मवान् रामः प्रीत्या लक्ष्मणम् आगतम्
काले त्वम् आगतः सौम्य काङ्क्षिते मम लक्ष्मण ॥

अहं प्रदातुम् इच्छामि यद् इदं मामकं धनम्
ब्राह्मणेभ्यस् तपस्विभ्यस् त्वया सह परंतप ॥

वसन्तीह दृढं भक्त्या गुरुषु द्विजसत्तमाः
तेषाम् अपि च मे भूयः सर्वेषां चोपजीविनाम् ॥

वसिष्ठपुत्रं तु सुयज्ञम् आर्यं त्वम् आनयाशु प्रवरं द्विजानाम्
अभिप्रयास्यामि वनं समस्तान् अभ्यर्च्य शिष्टान् अपरान् द्विजातीन् ॥