पैप्पलाद-संहिता · अध्याय 13.7

किम् इन्द्रस्य परिहितं किम् अग्नेः
किं विष्णोस् त्वष्टुर् वरुणस्य वासः ।
बृहस्पतेर् उत सोमस्य राज्ञः
किं वसाना मरुतो वर्षयन्तु ॥

धातू रुद्रस्य किं वायोर्
वाजिनां वसनं महत् ।
किं पूषा ब्रह्मणस्पतिर्
विश्वे देवाश् च बिभ्रति ॥

किं देवानां परिधानं समानं
यस्मिन्न् एषां सांमनस्यं बभूव ।
क्व रात्री निविशते क्वाहः क्वेदम्
अभ्रं भवति यत् समेति व्येति च ॥

कतमेनापो दिवम् उद्वहन्ति
कः समेनोदयनेन नेता ।
वातस्य त्वा विद्युतां स्तनयित्नुर्
अपां पृच्छाम्य् अयनान्य् अग्नेः ॥

पृच्छामि त्वा पृषतीं रोहिणीं च
वत्सं पृच्छामि सह मातरं त्वा ।
इन्द्रं त्वानु पृच्छामि साक्षात्
सभानां च सभापतिम् ॥

को वयसाम् अदधान् नामानि कः पशूनां
कः सर्पाणां देवजना य आसन् ।
को ऽस्य जन्तोर् अदधाद् ब्रूहि नस् तत् ॥

कति रोहाः स्वर् आ रोहयन्ति
येभी रोहितो दिवम् आरुरोह ।
राष्ट्रभृतः क्षत्रभृतो वसुभृतो
वसुदानवो वसुयवः ॥

कश् चतुर्धा वि क्रमते महित्वा
कं रक्षन्ति कवयो ऽप्रमादम् ।
पुरुषं त्वानु पृच्छामि साक्षान्
मृत्योर् अङ्गानि कति तानि वेत्थ ॥

यं सिषेव वृषभश् चर्षणीणाम्
इन्द्रो वज्रम् अहीना स्पर्धमानः ।
येन वृत्रं मघवा संपिपेश
तं नः प्र ब्रूहि यदि तं प्रवेत्थ ॥

कः पर्वतानाम् अदधान् नामानि
को वनस्पतीनाम् अदधाद् ओषधीनाम् ।
पृच्छामि त्वा भुवनस्य नाभिं
गां त्वा पृच्छामि कतमानि साक्षात् ॥