पद्म पुराण · अध्याय 6.162

महादेव उवाच।
ततो गच्छेत्तथा देवि तीर्थं कापोतिकं पुनः ।
यत्र साभ्रमती तोयं प्राचीनं संप्रवर्त्तते

पिंडं ददाति यस्तत्र पितृतर्पणपूर्वकम् ।
वन्यैः फलैस्तथा पुष्पैः सदा पर्वणि पर्वणि

काकादिभ्यश्च श्वादिभ्यो बलिं संददते तु यः ।
यमस्य पंथानं सोऽपि ससुखं निस्तरेन्नरः

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा वैशाख्यां गौरसर्षपैः ।
पूजयेद्देवमीशानं प्राचीनेश्वरमुत्तमम्

आत्मानं तारयेत्सोऽथ पितॄनथ पितामहान् ।
कपोतो यत्र चात्मानं दत्त्वा चातिथये मुदा

स्तुतो देवगणैः सर्वैर्विमानेन दिवं गतैः ।
तदा प्रभृति तत्तीर्थं कापोतमिति विश्रुतम्

तत्र स्नात्वा नरः पीत्वा ब्रह्महत्यां व्यपोहति ।
पार्वत्युवाच।
कपोतेन कथं दत्तं शरीरं च वद प्रभो ।
निमित्तं किं तथा देव नाहं वेद्मि सुरेश्वर

महादेव उवाच।
अत्र तीर्थेति देवेशि वटो वै परमो महान् ।
तस्य शाखा ह्यनंताश्च दृश्यंते विपुला भुवि

तत्र जीवा वसंतीह पक्षिणो बहवस्तथा ।
कपोतेन गृहं तत्र कारितं तु सुरेश्वरि

तत्र तिष्ठति पक्षीशो नित्यं विष्णुपरायणः ।
कुटुंबेन समायुक्तो शाखायां वसति ध्रुवम्

एकस्मिन्वासरे देवि द्वादश्यां विष्णुवासरे ।
श्येनस्तत्र समायातो ह्यतिथित्वेन भामिनि

कपोत भो देहि मांसं तव शारीरकं मम ।
नोचेच्छापं प्रदास्यामि इत्युक्तं नगनंदिनि

अद्य वै वासरे विष्णोः क्षुधार्तोऽहं समागतः ।
तस्माद्देयं हि मांसं तत्क्षुधार्ताय मम प्रभो

श्येनोक्तं तत्तु वै श्रुत्वा कपोतो वैष्णवो महान् ।
तेन दत्तं तदा देवि शरीरं नात्र संशयः

तेन दानप्रभावेन तीर्थं जातं सुरोत्तमे ।
कापोतकं महत्तीर्थं पावनानां च पावनम्

अत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कृत्वा वै शिवपूजनम् ।
ददाति चातिथिभ्यश्च मिष्टमन्नं सुरोत्तमे

इहलोके सुखं भुक्त्वा याति विष्णोः सनातनम् ।
दत्त्वा वै स्वशरीरं तु कपोतोऽथ महात्मने

स गतो वैष्णवं तत्र यावच्चंद्र दिवाकरौ ।
अतो गत्वा तु भो देवि अतिथिं पूजयेत्सदा ।
पूजिते चातिथौ तत्र सर्वं च लभते ध्रुवम्

इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे कपोततीर्थं नाम द्विषष्ट्यधिक शततमोऽध्यायः