पद्म पुराण · अध्याय 2.87

कुंजल उवाच-
व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः ।
जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा ।
अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा ।
अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च ।
प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

कुंजल उवाच-
स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् ।
सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् ।
संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् ।
देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः ।
ॐकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः ।
अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य ।
ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः ।
सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् ।
सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः ।
विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् ।
श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् ।
सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् ।
आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् ।
युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् ।
वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् ।
यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् ।
अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् ।
प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् ।
योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् ।
गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् ।
गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् ।
नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण ।
स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् ।
जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् ।
तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः ।
अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः ।
जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः ।
तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः ।
शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता ।
बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् ।
कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् ।
माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा ।
सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् ।
श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् ।
पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् ।
धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति ।
प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः ।
केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः