पद्म पुराण · अध्याय 2.57

विष्णुरुवाच-
क्रीडा सतीरूप धरा प्रभूत्वा गेहं गता चारु पतिव्रतायाः ।
तामागतां सत्यस्वरूपयुक्ता सा सादरं वाक्यमुवाच धन्या

वाक्यैः सुपुण्यैः परिपूजिता सा उवाच क्रीडा सुकलां विहस्य ।
मायानुगं विश्वविमोहनं सती प्रत्युत्तरं सत्यप्रमेयुक्तम्

ममापि भर्ता प्रबलो गुणज्ञो धीरः सविद्यो महिमाप्रयुक्तः ।
त्यक्त्वा गतः पापतरांसुपुण्यो मामेव नाथः शृणु पुण्यकीर्तिः

वाक्यैस्तु पुण्यैरबलास्वभावादाकर्ण्य सर्वं सुकला समुक्तम् ।
संशुद्धभावां च विचिंत्य चाह कस्माद्गतः सुंदरि तेऽद्य नाथः

विहाय ते रूपमतीव सत्यमाचक्ष्व सर्वं भवती सुभर्तुः ।
ध्यानोपयुक्ता सकलं करोति सखीस्वरूपा गृहमागता मे

क्रीडा बभाषे शृणु सत्यमेतं चरित्रभावं मम भर्त्तुरस्य ।
अहं प्रिये यस्य सदैव युक्ता यमिच्छते तं प्रतिसांत्वयामि

कर्तुः सुपुण्यं वचनं सुभर्तुर्ध्यानोपयुक्ता सकलं करोमि ।
एकांतशीला सगुणानुरूपा शुश्रूषयैकस्तमिहैव देवि

मम पूर्व विपाकोऽयं संप्रत्येव प्रवर्तते ।
यतस्त्यक्त्वा गतो भर्त्ता मामेवं मंदभागिनीम्

सखे न धारये जीवं स्वकीय कायमेव च ।
पत्याहीनाः कथं नार्यः सुजीवंति च निर्घृणाः

रूपशृंगारसौभाग्यं सुखं संपच्च नान्यथा ।
नारीणां हि महाभागो भर्ता शास्त्रेषु गीयते

तया सर्वं समाकर्ण्य यदुक्तं क्रीडया तदा ।
सत्यभावं विदित्वा सा मेने संभाषितं तदा

विश्वस्ता सा महाभागा सुकला पतिदेवता ।
तामुवाच पुनः सर्वमात्मचेष्टानुगं वचः

समासेन समाख्यातं पूर्ववृत्तांतमात्मनः ।
यथा भर्ता गतो यात्रां पुण्यसाधनतत्परः

आत्मदुःखं सुसत्यं च तप एव मनस्विनि ।
बोधिता क्रीडया सा तु समाश्वास्य पतिव्रता

सूत उवाच-
एकदा तु तया प्रोक्तं क्रीडया सुकलां प्रति ।
सखे पश्य वनं सौम्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम्

तत्र तीर्थं परं पुण्यमस्ति पातकनाशनम् ।
नानावल्लीवितानैश्च सुपुष्पैः परिशोभितम्

आवाभ्यामपि गंतव्यं पुण्यहेतोर्वरानने ।
समाकर्ण्य तया सार्द्धं सुकला मायया तदा

प्रविवेश वनं दिव्यं नंदनोपममेव सा ।
सर्वर्तुकुसुमोपेतं कोकिलाशतनादितम्

गीयमानं सुमधुरैर्नादैर्मधुकरैरपि ।
कूजद्भिः पक्षिभिः पुण्यैः पुण्यध्वनिसमाकुलम्

चंदनादिकवृक्षैश्च सौरभैश्च विराजितम् ।
सर्वभोगैः सुसंपूर्णं माधव्या माधवेन वै

रचितं मोहनायैव सुकलायाश्च कारणात् ।
तया सार्धं प्रविष्टा सा तद्वनं सर्वभावनम्

ददर्श सौख्यदं पुण्यं मायाभावं न विंदति ।
वीक्षमाणा वनं दिव्यं तया सह जनेश्वर

शक्रोपि चाभ्ययात्तत्र देवमूर्तिविराजितः ।
तया दूत्या समं प्राप्तः कामस्तत्र समागतः

सर्वभोगपतिर्भूत्वा कामलीलासमाकुलः ।
काममाह समाभाष्य एषा सा सुकुला गता

प्रहरस्व महाभाग क्रीडायाः पुरतः स्थिताम् ।
मायां कृत्वा समानीता क्रीडया तव संनिधौ

पौरुषं दर्शयाद्यैव यद्यस्ति कुरु निश्चितम् ।
काम उवाच-
आत्मरूपं दर्शयस्व चतुरं लीलयान्वितम्

येनाहं प्रहराम्येतां पंचबाणैः सहस्रदृक् ।
इंद्र उवाच-
क्वास्ते ते पौरुषं मूढ येन लोकं विडंबसे

ममाधारपरोभूत्वा योद्धुमिच्छसि सांप्रतम् ।
काम उवाच-
तेनापि देवदेवेन महादेवेन शूलिना

पूर्वमेव हृतं रूपं ममकायो न विद्यते ।
इच्छाम्यहं यदा नारीं हंतुं शृणुष्व सांप्रतम्

पुंसां कायं समाश्रित्य आत्मरूपं प्रदर्शये ।
पुमांसं वा सहस्राक्ष नार्याः कार्यं समाश्रये

पूर्वदृष्टा यदा नारी तामेव परिचिंतयेत् ।
चिंत्यमानस्य पुंसस्तु नार्यारूपं पुनःपुनः

अदृष्टं तु समाश्रित्य पुंसमुन्मादयाम्यहम् ।
तथाप्युन्मादयाम्येवं नारीरूपं न संशयः

संस्मरणात्स्मरो नाम मम जातं सुरेश्वर ।
तां दृष्ट्वा तादृशोरंग वस्तुरूपं समाश्रये

आत्मतेजः प्रकाशेन बाध्यबाधकतां व्रजेत् ।
नारीरूपं समाश्रित्य धीरं पुरुषं प्रमोहयेत्

पुरुषं तु समाश्रित्य भावयामि सुयोषितम् ।
रूपहीनोस्मि हे इंद्र अस्मद्रूपं समाश्रयेत्

तवरूपं समाश्रित्य तां साधये यथेप्सिताम् ।
एवमुक्त्वा स देवेंद्रं कायं तस्य महात्मनः

सखासौ माधवस्यापि समाश्रित्य सुमायुधः

तामेव हंतुं कुसुमायुधोपि साध्वीं सुपुण्यां कृकलस्य भार्याम् ।
समुत्सुकस्तिष्ठति बाणलक्षं तस्याश्च कायं नयनैर्विलोक्य

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः