पद्म पुराण · अध्याय 2.25

सूत उवाच-
इयं हि का गायति चारुलोचना विलासभावैः परिविश्वमेव ।
अतीव बाला शुशुभे मनोहरा संपूर्णभावैः परिमोहयेज्जनम्

दृष्ट्वा स रंभां कमलायताक्षीं पीनस्तनीं चर्चितकुंकुमांगीम् ।
पद्माननां कामगृहं ममैषा नो वा रतिश्चारुमनोहरेयम्

संपूर्णभावां परिरूपयुक्तां कामांगशीलामतिशीलभावाम् ।
यास्याम्यहं वश्यमिहैव अस्या मनोभवेनाद्य इहैव प्रेषितः

इतीव दैत्यः सुविचिंतयान्वितः कामेन मुग्धो बहुकालनोदितः ।
समातुरस्तत्र जगाम सत्वरमुवाच तां दीनमनाः सुलोचनाम्

कस्यासि वा सुंदरि केन प्रेषिता किं नाम ते पुण्यतमं वदस्व मे ।
तवैव रूपेण महातितेजसा मुग्धोस्मि बाले मम वश्यतां व्रज

एवमुक्ता विशालाक्षी वृत्रं कामाकुलं प्रति ।
अहं रंभा महाभाग क्रीडार्थं वनमुत्तमम्

सखीसार्धं समायाता नंदनं वनमुत्तमम् ।
त्वं तु को वा किमर्थं हि मम पार्श्वं समागतः

वृत्र उवाच-
श्रूयतामभिधास्यामि योहं बाले समागतः ।
हुताशनात्समुत्पन्नः कश्यपस्य सुतः शुभे

सखाहं देवदेवस्य इंद्र स्यापि वरानने ।
ऐंद्रं पदं वरारोहे अर्धं मे भुक्तिमागतम्

अहं वृत्रः कथं देवि मामेवं न तु विंदसि ।
त्रैलोक्यं वशमायातं यस्यैव वरवर्णिनि

अहं शरणमायातः कामाद्रक्ष वरानने ।
भजस्व मां विशालाक्षि कामेनाकुलितं प्रिये

रंभोवाच-
वशगा हं तवैवाद्य भविष्यामि न संशयः ।
यं यं वदाम्यहं वीर तं तं कार्यं त्वयैव हि

एवमस्तु महाभागे तं तं सर्वं करोम्यहम् ।
एवं संबंधकं कृत्वा तया सह महाबलः

तस्मिन्वने महापुण्ये रेमे दानवसत्तमः ।
तस्या गीतेन नृत्येन हास्येन ललितेन च

अतिमुग्धो महादैत्यः स तस्याः सुरतेन च ।
तमुवाच महाभागं वृत्रं दानवसत्तमम्

सुरापानं कुरुष्वेह पिबस्व मधुमाधवीम् ।
तामुवाच विशालाक्षीं रंभां शशिनिभाननाम्

पुत्रोहं ब्राह्मणस्यापि वेदवेदांगपारगः ।
सुरापानं कथं भद्रे करिष्यमि विनिंदितम्

तया तु रंभया देव्या प्रीत्या दत्ता सुरा हठात् ।
तस्या दाक्षिण्यभावेन सुरापानं कृतं तदा

अतीवमुग्धं सुरया ज्ञानभ्रष्टो यदाभवत् ।
तदंतरे सुरेंद्रेण वज्रेण निहतस्तदा

ब्रह्महत्यादिकैः पापैः स लिप्तो वृत्रहा ततः ।
ब्राह्मणास्तु ततः प्रोचुरिंद्र पापं कृतं त्वया

अस्माद्वाक्यात्तु विश्वस्तो वृत्रो नाम महाबलः ।
हतो विश्वासभावेन एवं पापं त्वया कृतम्

इंद्र उवाच-
येन केनाप्युपायेन हंतव्योरिः सदैव हि ।
देवब्राह्मणहंतारं यज्ञानां धर्मकंटकम्

निहतं दानवं दुष्टं त्रैलोक्यस्यापि नायकम् ।
तदर्थं कुपिता यूयमेतन्न्यायस्य लक्षणम्

विचारमेवं कर्त्तव्यं भवद्भिर्द्विजसत्तमाः ।
पश्चात्कोपं प्रकर्त्तव्यमन्यायं मम चिंत्यताम्

एवं संबोधिता विप्रा इंद्रेणापि महात्मना ।
ब्रह्मादिभिः सुरैः सर्वैर्बोधितास्ते च सत्तमाः

जग्मुः स्वस्थानमेवं हि निहते धर्मकंटके

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वृत्रासुरवधोनाम पंचविंशोऽध्यायः