पद्म पुराण · अध्याय 2.111

कुंजल उवाच-
निर्गच्छमाने समराय वीरे नहुषे हि तस्मिन्सुरराज तुल्ये ।
सकौतुका मंगलगीतयुक्ताः स्त्रियस्तु सर्वाः परिजग्मुरत्र

देवतानां वरा नार्यो रंभाद्यप्सरसस्तथा ।
किन्नर्यः कौतुकोत्सुक्यो जगुः स्वरेण सत्तम

गंधर्वाणां तथा नार्यो रूपालंकारसंयुताः ।
कौतुकाय गतास्तत्र यत्र राजा स तिष्ठति

पुरं महोदयं नाम हुंडस्यापि दुरात्मनः ।
नंदनोपवनैर्दिव्यैः सर्वत्र समलंकृतम्

सप्तकक्षान्वितैर्गेहैः कलशैरुपशोभितः ।
सपताकैर्महादंडैः शोभमानं पुरोत्तमम्

कैलासशिखराकारैः सोन्नतैर्दिवमास्थितैः ।
सर्वश्रियान्वितैर्दिव्यैर्भ्राजमानं पुरोत्तमम्

वनैश्चोपवनैर्दिव्यैस्तडागैः सागरोपमैः ।
जलपूर्णैः सुशोभैस्तु पद्मै रक्तोत्पलान्वितैः

प्राकारैश्च महारत्नैरट्टालकशतैरपि ।
परिखाभिः सुपूर्णाभिर्जलैः स्वच्छैः प्रशोभितम्

अन्यैश्चैव महारत्नैर्गजाश्वैश्च विराजितम् ।
सुनारीभिः समाकीर्णं पुरुषैश्च महाप्रभैः

नानाप्रभावैर्दिव्यैश्च शोभमानं महोदयम् ।
राजश्रेष्ठो महावीरो नहुषो ददृशे पुरम्

पुरप्रांते वनं दिव्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम् ।
तद्विवेश महावीरो नंदनं हि यथाऽमरः

रथेन सह धर्मात्मा तेन मातलिना सह ।
प्रविष्टः स तु राजेंद्रो वनमध्ये सरित्तटे

तत्र ता रूपसंयुक्ता दिव्या नार्यः समागताः ।
गंधर्वा गीततत्त्वज्ञा जगुर्गीतैर्नृपोत्तमम्

सूताश्च मागधाः सर्वे तं स्तुवंति नृपोत्तमम् ।
राजानमायुपुत्रं तं भ्राजमानं यथा रविम्

शुश्राव गीतं मधुरं नहुषः किन्नरेरितम्

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने एकादशाधिकशततमोऽध्यायः