मोक्षोपाय · अध्याय 6.79

अथ तस्य गुरोर् वक्त्राद् इत्य् आकर्ण्य भगीरथः ।
मनस्य् आहितकर्तव्यस् स्वव्यापारपरो ऽभवत् ॥

ततः कतिपयेष्व् एव वासरेषु गतेष्व् असौ ।
अग्निष्टोममखं चक्रे सर्वत्यागैकसिद्धये ॥

गोभूम्यश्वहिरण्यादि ददौ धनम् अशेषतः ।
द्विजदेवार्तबन्धुभ्यो गुण्यगुण्यविचारवान् ॥

दिवसत्रयमात्रेण सर्वम् एवं परित्यजन् ।
स्ववस्त्रमात्रशेषो ऽसाव् आसीद् राजा भगीरथः ॥

अथ सर्वार्थरिक्तं तं खिन्नप्रकृतिपौरकम् ।
सीमान्तिने तृणम् इव राज्यं स्वम् अरये ददौ ॥

आक्रान्ते द्विषता राज्ये पुरे सद्मनि मण्डले ।
अधोवासोऽवशेषो ऽसौ निर्जगाम स्वमण्डलात् ॥

यत्र न ज्ञायते नाम्ना यत्र न ज्ञायते मुखात् ।
तत्र ग्रामेष्व् अरण्येषु दूरेषूवास धैर्यवान् ॥

इत्य् अल्पेनैव कालेन प्रशान्तसकलैषणः ।
परमेण शमेनासौ प्राप विश्रान्तिम् आत्मनि ॥

भ्रमन् द्वीपानि भूपीठे कदाचित् कालयोगतः ।
भूपेन शत्रुणा प्राप्तं स्वम् एव प्राप तत् पुरम् ॥

तान् एवारींश् च तत्रासौ प्रवाहापतितक्रमम् ।
पौरांश् च मन्त्रिणश् चैव शमी भिक्षाम् अयाचत ॥

विविदुस् ते ऽरयः पौरा मन्त्रिणश् च भगीरथम् ।
पूजयाम् आसुर् अथ तं सविषादास् सपर्यया ॥

प्रभो राज्यं गृहाणेति प्रार्थितो ऽप्य् अरिणा मुनिः ।
नाददे ऽनादृताशेषस् तृणम् अप्य् अशनाद् ऋते ॥

कतिचिद् दिवसांस् तत्र नीत्वान्यत्र जगाम सः ।
भगीरथो ऽयं हा कष्टम् इति लोकेन शोचितः ॥

अथान्यत्रोपशान्तात्मा परिविश्रान्तधीस् सुखी ।
आत्मारामः कदाचित् तु स प्राप त्र्युत्तुलं गुरुम् ॥

स्वम् एव स्वागतं कृत्वा तेन सार्धं भगीरथः ।
कञ्चित् कालम् उवासाद्रौ वने ग्रामे पुरे जने ॥

समताम् उपयातौ तौ गुरुशिष्यौ समौ स्थितौ ।
कलयाम् आसतुस् स्वस्थौ विनोदं देहधारणम् ॥

किम् अयं धार्यते देहः किम् अनेनोज्झितेन नः ।
यथाक्रमं यथाचारं तिष्ठत्व् एष यथास्थितम् ॥

इति निश्चित्य तिष्ठन्तौ तौ वनाद् वनगामिनौ ।
ननन्दतुर् अनानन्दं न सुखं न च मध्यमम् ॥

धनानि नारीर् विभवान् ऐश्वर्यं चाष्टधोदितम् ।
सिद्धैर् अप्य् अर्पितं तुष्टैर् मेनाते जर्जरं तृणम् ॥

स्वकर्मणैव देहो ऽयं यावदन्तम् अनिच्छया ।
धारणीय इति स्वेन कर्मणैवाथ तस्थतुः ॥

अभिननन्दतुर् आगतम् उत्तमौ निजसमाचरणक्रमजं मुनी ।
सुखम् असौख्यम् अपीप्सितवर्जितौ समसमौ खसमौ शमिनौ स्वतः ॥