मोक्षोपाय · अध्याय 6.77

इति राजमुखाच् छ्रुत्वा वेतालश् शान्तिम् आययौ ।
भावितात्मतया तत्र विचारोदितया धिया ॥

उपशान्तवपुर् भूत्वा गत्वैकान्तम् अनिन्दितः ।
बभूवाविचलध्यानी विस्मृत्य विषमां क्षुधम् ॥

एतद् राम मयोक्तं ते वेतालप्रश्नजालकम् ।
एवंक्रमेण चिदणाव् एवेदं संस्थितं जगत् ॥

चिदणोः कोशगं विश्वं विचारेण विलीयते ।
कोपो वेतालकस्येव शिष्यते यत् परं तु तत् ॥

संहृत्य सर्वतश् चित्तं स्तिमितेनान्तरात्मना ।
प्रवाहापतितं कुर्वन् निरिच्छस् तिष्ठ शान्तधीः ॥

आकाशविशदं कृत्वा मनसैव मनो मुनिः ।
तिष्ठैकशमशान्तात्मा व्योमवद्विशदाशयः ॥

स्थिरबुद्धेर् अमूढस्य यथाप्राप्तानुवर्तिनः ।
राज्ञो भगीरथस्येव दुस्साधम् अपि सिध्यति ॥

सम्पूर्णशान्तमनसः परितृप्तवृत्तेर् नित्यं समे सुसमम् आत्मनि तिष्ठतो ऽन्तः ।
सिध्यन्ति दुर्लभतरा अपि वाञ्छितार्था गङ्गावतार इव सागरखातृनप्तुः ॥