मोक्षोपाय · अध्याय 6.62

नष्टो मोहस् स्मृतिर् लब्धा त्वत्प्रसादान् मयाच्युत ।
स्थितो ऽस्मि गतसन्देहः करिष्ये वचनं तव ॥

वृत्तयो यदि बोधेन संशान्ता हृदये स्फुटम् ।
तच् चित्तं शान्तम् एवाशु विद्धि सत्त्वम् उपागतम् ॥

अत्र तच् चेत्यरहितं प्रत्यक्चेतननामकम् ।
वस्तु शिष्टं विनिर्मुक्तं यत् सर्वं सर्वतश् च यत् ॥

न केचन प्रबाधन्ते तत् पदं जगदाधयः ।
भूतलाद् गगनोड्डीनं विहङ्गमम् इवोतवः ॥

प्रत्यक्चेतनम् आभासं शुद्धं सङ्कल्पवर्जितम् ।
अगम्यम् एनम् आत्मानं विद्धि दुष्टदृशाम् इह ॥

सर्वातीतपदस्थस्य चिता शुद्धस्य वासना ।
न शक्नोति पदं द्रष्टुं जनदृष्टिर् अहेर् इव ॥

यत्प्राप्तौ सर्व एवेमे क्षीणा घटपटादयः ।
वराकी वासना तत्र किं करोति परे पदे ॥

यथानलगिरिं प्राप्य हिमलेशो विलीयते ।
शुद्धम् आसाद्य चित्तत्त्वम् अविद्या लीयते तथा ॥

क्व वराकी रजस्तुच्छा वासना भोगबन्धनी ।
क्वापूरितजगज्जालश् चित्तत्त्वविपुलानिलः ॥

तावत् स्फुरत्य् अविद्येयं नानाकारविकारिणी ।
यावन् न सम्परिज्ञातश् शुद्धस् स्वात्मायम् आत्मना ॥

सर्वा दृश्यदृशः क्षीणाश् शुद्धतैवोदितातता ।
नभसीव पदे तस्मिन् स्वात्मन्य् अखिलपूरणे ॥

समग्राकाररूपं तत् समग्राकारवर्जितम् ।
वागतीतं परं वस्तु केन नामोपमीयते ॥

विषयविषविषूचिकाम् अतस् त्वं निपुणम् अहंस्थितिवासनाम् अपास्य ।
अभिमतपरिहारयत्नयुक्त्या भव विरुजो भुवनैकनाथमूर्तिः ॥

इति गदितवति त्रिलोकनाथे क्षणम् इव मौनम् अवस्थिते पुरस्तात् ।
अथ मधुप इवासिताब्जषण्डे वचनम् उपैष्यति तत्र पाण्डुपुत्रः ॥

परिगलितसमस्तशोकभावा परम् उदयं भगवन् मतिर् गतेयम् ।
मम तव वचनेन लोकभर्तुर् दिनपतिना परिबोधिताब्जिनीव ॥

इत्य् उक्त्वोत्थाय गाण्डीवधन्वा स हरिसारथिः ।
अर्जुनो गतसन्देहो रणलीलां करिष्यति ॥

करिष्यति क्षतगजवाजिसारथिद्रुतद्रवद्रुधिरमहानदीं भुवम् ।
शरोत्करप्रसरमयाभ्रमण्डलीतिरोहितद्युमणिविलोचनां दिवम् ॥