मोक्षोपाय · अध्याय 6.173

कथयत्य् अथ मय्य् एवं स विद्याधरनायकः ।
आसीत् संशान्तसंवित्तिस् समाधिपरिणामवान् ॥

प्रबोध्यमानो ऽपि मया भूयो भूयस् ततस् ततः ।
न पपात पुरोदृश्ये परं निर्वाणम् आगतः ॥

स प्राप परमं स्थानं तावन्मात्रप्रबोधनात् ।
केनचिन् नाधिकेनाङ्ग यत्नेनातिशयैषिणा ॥

अत उक्तं मया नाम यदि शुद्धे हि चेतसि ।
उपदेशḫ प्रसरति तैलबिन्दुर् इवाम्भसि ॥

नाहम् इत्य् अस्ति तेनान्तर् मैवं भावय शान्तये ।
एतावत्य् उपदेशोक्तिḫ परमा नेतरास्ति हि ॥

एषैवाभव्यमनसि पतिता प्रपलायते ।
उत्ताने मसृणादर्शे मुक्ताफलम् इवातलम् ॥

भव्ये तु शान्ते मनसि लगत्य् अभ्येति च द्युतिम् ।
प्रविश्यान्तर् विचाराख्याम् अर्चिर् अर्कमणाव् इव ॥

अहम्भावनम् एवोच्चैर् बीजं दुẖखाख्यशल्मलेः ।
ममेदं तद्वशाद् एति शाखाप्रसरकारणम् ॥

अहमादौ ममेत्य् अन्तस् तत इच्छा प्रवर्तते ।
इदमर्थशतानर्थकारिणी भवभाविनी ॥

एवंविधा मुनिश्रेष्ठ मूढा अपि चिरायुषः ।
भवन्ति नियमो ह्य् अङ्ग दीर्घायुष्ट्वस्य कारणम् ॥

अन्तश्शुद्धमनस्का ये सुचिरायाभवप्रदम् ।
मनाग् अप्य् उपदिष्टास् ते प्राप्नुवन्ति परं पदम् ॥

मेरुमूर्धनि माम् एवम् उक्त्वा स विहगाधिपः ।
तूष्णीं बभूव मुक्तात्मा वृष्टमूक इवाम्बुदः ॥

अहम् आमन्त्र्य तं सिद्धं विद्याधरपथा पुनः ।
प्राप्त आत्मास्पदं राम मुनिमण्डलमण्डितम् ॥

एतत् तवाद्य कथितं बलिभुक्कथोत्थं विद्याधरोपशमनं लघुबोधनोत्थम् ।
अस्मिन् भुसुण्डविहगेन्द्रसमागमे मे चैकादशेह हि गतानि महायुगानि ॥