मोक्षोपाय · अध्याय 6.172

यत्राहन्त्वं जगत् तत्र पूर्वम् आगत्य तिष्ठति ।
पराण्वन्तर् अपीन्द्रस्य त्रसरेणूदरे यथा ॥

भ्रमस्य जागतस्यास्य जातस्याकाशवर्णवत् ।
अहम्भावो ऽभिमन्त्रात्मा मूलम् आद्यम् उदाहृतम् ॥

वासनारससंसिक्ताद् अहम्बीजकणाद् अयम् ।
ब्रह्माद्रौ व्योमविपिने जायते त्रिजगद्द्रुमः ॥

तारकापुष्पनिकरो विनीलाचलपल्लवः ।
सरित्सारसिरापूरो वासनासारसत्फलः ॥

अहन्त्वसलिलस्येदं जगत् स्पन्द उदाहृतः ।
चिच्चमत्करणे स्वादु वासनाविसरद्रसः ॥

तारकाशीकरासारो नभोऽनन्तनिखातवान् ।
भावाभावमहावर्तो नानागिरितरङ्गकः ॥

त्रिलोकीविलिखल्लेखो विलोलालोकफेनिलः ।
ब्रह्माण्डबुद्बुदोद्भेदẖ कवाटापीडपीवरः ॥

भूपीठदृढदिण्डीरपिण्डश् चिद्घनमण्डवान् ।
चित्राजवञ्जवीभावमज्जनोन्मज्जनात्मकः ॥

जरामरणमोहादिवीचीचयचमत्कृतिः ।
उत्पन्नध्वंसदेहादिबिन्दुवृन्दैकमन्दिरः ॥

अहन्त्वपवनस्पन्दो जगद् इत्य् अवगम्यताम् ।
अहन्त्वचन्द्रसौगन्ध्यं जगद् इत्य् एव बुध्यताम् ॥

नाहन्त्वजगती भिन्ने पवनस्पन्दवत् सदा ।
पयो द्रवत्वम् इव च वह्निर् औष्ण्यम् इवापि च ॥

जगद् अस्त्य् अहमर्थे ऽन्तर् अहम् अस्ति जगद्धृदि ।
अन्योऽन्यभाविनी ह्य् एते आधाराधेयवत् स्थिते ॥

जगद्बीजम् अहन्त्वं यो मार्ष्टि बोधाद् अवेदनात् ।
अलं चित्रं जलेनेव तेन धौतं जगन्मलम् ॥

अहन्त्वं नाम तत् किञ्चिद् विद्याधर न विद्यते ।
अकारणम् अवस्तुत्वाच् छशशृङ्गम् इवोदितम् ॥

ब्रह्मण्य् अतितते ऽनन्ते सकलोल्लेखवर्जिते ।
अहन्त्वं कारणाभावान् न कदाचन सन्मयम् ॥

अवस्तुन्य् ओतुशृङ्गादौ न सम्भवति कारणम् ।
अतो ऽहन्त्वादि नास्त्य् एव वन्ध्यासुत इव क्वचित् ॥

तदभावाज् जगन् नास्ति चित्त्वं जगदभावतः ।
शिष्टं निर्वाणम् एवातश् शान्तम् आस्स्व यथासुखम् ॥

अभावाद् उपपत्तिस्थाद् एवं जगदहन्त्वयोः ।
रूपालोकमनस्काराश् शान्तास् तव भवेतरत् ॥

यन् नास्ति तत् तु नास्त्य् एव शेषं शान्तम् असि ध्रुवम् ।
सम्प्रबुद्धो ऽसि मा भूयो निर्मूलां भ्रान्तिम् आहर ॥

व्यपगतकलनाकलङ्कशुद्धश् शिवम् असि शान्तम् असीश्वरो ऽसि नित्यम् ।
खम् इव भवसि सर्वतोपमानं जगद् अपि वा परमाणुरूपम् एव ॥