मोक्षोपाय · अध्याय 6.17

अथ राम भुसुण्डो ऽसौ न प्रहृष्टो न जिह्मधीः ।
सर्वाङ्गसुन्दरश् श्यामः प्रावृषीव पयोधरः ॥

स्निग्धगम्भीरवचनस् स्मितपूर्वाभिभाषणः ।
करस्थपालीवतवत्प्रतोलितजगत्त्रयः ॥

तृणवद्दृष्टसकलः प्रमेयीकृतसंसृतिः ।
लोकाजवञ्जवीभावे दृष्टे ज्ञातपरावरः ॥

धीरस् स्थिरसमाकारो विश्रान्त इव मन्दरः ।
परिपूर्णस् समश् शुद्धः पूर्णार्णव इवाहतः ॥

पदविश्रान्तधीश् शान्तः परमानन्दघूर्णितः ।
आविर्भावतिरोभावतज्ज्ञस् संसारजन्मिनाम् ॥

सरभसवचनाभिरामरूपः प्रियमधुरोचितचारुहृद्यवाक्यः ।
स्वयम् इव नवम् आस्थितश् शरीरं सकलभयापहरः परः प्रकर्षः ॥

इदम् अमलगिराह हासशुद्धं मृदुपदम् उज्झितसम्भ्रमं क्रमेण ।
कथयितुम् अखिलं निजं स्वरूपं मधुर इव स्तनितेन मुग्धमेघः ॥