मोक्षोपाय · अध्याय 5.60

इति हेमजटाधीशो लेभे पदम् अनुत्तमम् ।
विवेकाध्यवसायेन ब्राह्मण्यम् इव गाधिजः ॥

अनन्ताकारकार्यासु नासीच् चेष्टासु खेदवान् ।
भूयो भूयः प्रयुक्तासु दिनमालास्व् इवेश्वरः ॥

ततः प्रभृति सो ऽतिष्ठत् सर्वेहाविगतज्वरम् ।
समासमे स्वके कार्ये जलौघो ऽग्र इवानते ॥

हर्षामर्षविनिर्मुक्तः प्रकृतं कार्यम् आचरन् ।
उदारगम्भीरवपुर् जहाराम्बुनिधेश् श्रियम् ॥

सुषुप्तसमधर्मिण्या चित्तवृत्त्या व्यराजत ।
निष्कम्पया प्रकाशिन्या दीपस् स्वशिखयेव सः ॥

न निर्घृणो दयावान् नो न द्वन्द्वी नाप्य् अमत्सरः ।
न सुखी नासुखी नार्थी नानर्थी स बभूव ह ॥

समदर्शनया नित्यं वृत्त्या चामलधीरया ।
अन्तश्शीतलया रेजे परिपूर्णेन्दुबिम्बवत् ॥

सर्वं चित्तत्त्वकचनं जगद् इत्य् अवलोक्य सा ।
प्रशान्तसुखदुःखश्रीस् तस्य पूर्णा मतिर् बभौ ॥

उल्लसन् विलसन् घूर्णंस् तिष्ठन् गच्छञ् श्वसन् स्वपन् ।
अभूत् स स्वसमाधिस्थः प्रबुद्धश् चिल्लयं गतः ॥

स कुर्वन् विगतासङ्गं राज्यं राजीवलोचनः ।
अतिष्ठद् अक्षताकारो भूरिवर्षशतान्य् अथ ॥

सन्निवेशम् इमं देहनामकं तदनु स्वयम् ।
स जहौ तेजसाक्रान्तो रूपं हिमकणो यथा ॥

विवेश परम् आद्यं तत् कारणं कारणेश्वरम् ।
प्रज्ञया सरिता वारिपूरः पूर्णम् इवाम्बुधिम् ॥

अधिगतविमलैकरूपतेजा गगनदशां समुपेत्य शान्तशोकः ।
अलम् अभवद् असौ परं स्वरूपं घटखम् इवाम्बरसंयुतं महात्मा ॥