मोक्षोपाय · अध्याय 4.40

अत्रैव वस्तुन्य् उचिते शृणु राघव पूर्वजाः ।
कचेन गाथा या गीता बार्हस्पत्येन पावनीः ॥

कस्मिंश्चिन् मेरुगहने तिष्ठन् सुरगुरोस् सुतः ।
कदाचिद् अभ्यासवशाद् विश्रान्तिं प्रापद् आत्मनि ॥

सम्यग्ज्ञानामृतापूर्णा मतिर् नारमतास्य सा ।
पञ्चभूतमये म्लाने दृश्ये ऽस्मिन् पेलवात्मनि ॥

तेन निर्विण्ण इव स आत्मतत्त्वाद् ऋते परम् ।
अपश्यन् समुवाचेदम् एको गद्गदया गिरा ॥

किं करोमि क्व गच्छामि किं गृह्णामि त्यजामि किम् ।
आत्मना पूरितं विश्वं महाकल्पाम्बुना यथा ॥

दुःखम् आत्मा सुखं चैव खम् आशास् त्वम् अहं तथा ।
सर्वम् आत्ममयं जातं कष्टं नष्टो ऽहम् आत्मना ॥

सबाह्याभ्यन्तरं देहेष्व् अध ऊर्ध्वं च दिक्षु च ।
इत आत्मा तथेहात्मा नास्त्य् अनात्ममयं क्वचित् ॥

सर्वत्रैव स्थितो ह्य् आत्मा सर्वम् आत्मनि संस्थितम् ।
सर्वम् एवेदम् आत्मैवम् आत्मन्य् एव नमाम्य् अहम् ॥

न तद् अस्ति न यत्राहं न तद् अस्ति न यन् मयि ।
किम् अन्यद् अभिवाञ्छामि केवलं प्रशमाम्य् अहम् ॥

आत्मनात्मनि येनाहं नमाम्य् आपूरितात्मना ।
उपशाम्यामि तेनान्तः क्वान्यत्राभिपताम्य् अहम् ॥

अहम् अग्निर् अहं वायुर् अहं भूर् अहम् अम्बरम् ।
यन् नाहं नास्ति तत् किञ्चित् सर्वम् एवाहम् आततम् ॥

आपूरितापारनभोमहाभैरवरूपवान् ।
सर्वसंविन्मयः पूर्णस् तिष्ठाम्य् एकार्णवोपमः ॥

इत्य् एवं भावयन् भावं कनकाचलकुञ्जके ।
उच्चारयन्न् अथोङ्कारं घण्टास्वनम् इव क्रमात् ॥

ओङ्कारस्य कलाम् अर्धां पाश्चात्यां वालकोमलाम् ।
नान्तरस्थेन बाह्ये न भावयन् परमे हृदि ॥

व्यपगतकलनाकलङ्कशुद्धो हृदयनिरन्तरलीनवातवृत्तिः ।
गतघनशरदम्बरोपमानः कच उपलाचलमूर्तिमान् अतिष्ठत् ॥