मोक्षोपाय · अध्याय 4.32

तम् अथासौ महाबुद्धिः फलपल्लवशालिनम् ।
आनन्दमन्थरमनाः पुष्परूपाचलोपमम् ॥

कदम्बं रोदसीस्तम्भम् आरुरोह वनस्थितम् ।
एकार्णवगतं शौरिः कल्पवृक्षम् इवोन्नतम् ॥

तत्रासौ व्योमलग्नायाश् शाखायाः प्रान्तपल्लवे ।
विवेशाधिगताकाशम् ऐडूकप्रान्तबुद्धवत् ॥

अथोपविश्य मृदुनि नवपल्लवविष्टरे ।
क्षणम् आलोकितास् तेन दिशः कौतुकमन्थरम् ॥

सरिदेकावलीरम्याश् शैलेन्द्रस्तनकुट्मलाः ।
निर्मलाकाशकवरा लोलनीलाम्बुदालकाः ॥

नीलशाद्वलवसनाः पुष्पगौरवनाङ्गिकाः ।
गृहीतसागरापूर्णकलशाः पुरभूषणाः ॥

धृतप्रफुल्लपद्मिन्यस् सुगन्धिमुखमारुताः ।
ग्रामघुङ्घुमकाकल्यो निर्झरारवनूपुराः ॥

द्युमूर्धानो महीपादा वनालीरोमराजयः ।
जङ्गलोरुनितम्बिन्यश् चन्द्रार्ककृतकुण्डलाः ॥

शालिसञ्चारकेदारचन्दनस्थासकाङ्किताः ।
शिखरोरसिजालग्नहिमशुभ्राम्बुदांशुकाः ॥

महार्णवपयःपूरनवमण्डनदर्पणाः ।
वृक्षौघघर्मपुलका भुवनान्तःपुरान्तराः ॥

आर्तवस्नानधारिण्यो लग्नसूर्यांशुकुङ्कुमाः ।
विचित्रकुसुमोपेताश् चन्द्रांशुसितचन्दनाः ॥

गगनतललतादलोपविष्टः प्रसृतवनावलिवारिवाहवेषाः ।
त्रिभुवनवनिता ददर्श हृष्टः कुसुमनिरन्तरमण्डिता दशाशाः ॥