मोक्षोपाय · अध्याय 3.90

अथेन्द्रेणैवम् उक्तो ऽसौ राजा राजीवलोचनः ।
मुनिं भरतनामानं पार्श्वसंस्थम् उवाच ह ॥

भगवन् सर्वधर्मज्ञ पश्यस्य् अस्य दुरात्मनः ।
भृशम् अद्य मुखे स्फारं धार्ष्ट्यं मद्दारहारिणः ॥

पापानुरूपम् अप्य् अस्य शापं देहि महामुने ।
यद् अवध्यवधात् पापं वधत्यागात् तद् एव हि ॥

इत्य् उक्तो राजसिंहेन भरतो मुनिसत्तमः ।
यथावत् प्रविचार्याशु पापं तस्य दुरात्मनः ॥

सहानया दुष्कृतिन्या भर्तृद्रोहाभिभूतया ।
विनाशं व्रज दुर्बुद्धे इति शापं विसृष्टवान् ॥

ततस् तौ स्नेहसम्बद्धमनस्काव् एव शापतः ।
पतितौ भूतले वृक्षविच्युताव् इव पल्लवौ ॥

अथ व्यसनसंसक्तौ मृगयोनिम् उपागतौ ।
ततो द्वाव् अपि संसक्तौ भूयो जातौ विहङ्गमौ ॥

अद्यास्माकं विभो सर्गे मिथस्सम्बद्धभावनौ ।
तपःपरौ महापुण्यौ जातौ ब्राह्मणदम्पती ॥

भारतो हि तयोश् शापस् स समर्थो बभूव ह ।
शरीरमात्राक्रमणे न मनोनिग्रहे प्रभो ॥

ताव् अद्यावधितेनैव देहसंस्कारहेतुना ।
यत्र यत्रोपजायेते भवतस् तत्र दम्पती ॥

अकृत्रिमप्रेमरसानुविद्धं स्नेहं तयोस् तं प्रसमीक्ष्य कान्तम् ।
वृक्षा अपि स्नेहरसानुविद्धाश् शृङ्गारचेष्टाकुलिता भवति ॥