मोक्षोपाय · अध्याय 3.131

इति चिन्तयतस् तस्य शुक्रस्य पितुर् अग्रतः ।
जगामातितरां कालो बहुसंवत्सरात्मकः ॥

अथ कालेन महता पवनातपजर्जरः ।
कायस् तस्य पपातोर्व्यां छिन्नमूल इव द्रुमः ॥

मनस् तु चञ्चलाभोगं तासु तासु दशासु च ।
बभ्रामातिविचित्रासु वनराजिष्व् इवैणकः ॥

भ्रान्तम् उद्भ्रान्तम् अभितश् चक्रार्पितम् इवाकुलम् ।
मनस् तस्य विशश्राम समङ्गासरितस् तटे ॥

अनन्तवृत्तान्तघनां पेलवां सुदृढाम् अपि ।
तां संसृतिदशां शुक्रो विदेहो ऽनुभवन् स्थितः ॥

मन्दराचलसानुस्था सा तनुस् तस्य धीमतः ।
तापप्रसरसंशुष्का चर्मशेषा बभूव ह ॥

शारीररन्ध्रप्रवहद्वातशीत्काररूपया ।
चेष्टादुःखक्षयानन्दात् काकल्येव स्म गायति ॥

प्राणानुस्मरणोच्छ्वासम् इव बाष्पं स्म मुञ्चति ।
चण्डानिलविलासेन लुलित्वा वनभूमिषु ॥

मनोवराकम् अवटे लुठितं भवभूमिषु ।
हसन्तीवातिशुभ्राभ्रसितया दन्तमालया ॥

दर्शयन्ती स्वकं शून्यं वपुर् अक्ष्णोर् अकृत्रिमम् ।
मुखारण्यजरत्कूपरूपया गर्तशोभया ॥

तापोपतप्ता संसिक्ता वर्षाजलभरेण सा ।
पांसुना पवनोत्थेन दुष्कृतेनेव रूषिता ॥

शुष्ककाष्ठवद् आलोला पातेषु कृतझाङ्कृता ।
धारानिकरपातेन विनुन्ना जलदागमे ॥

प्रावृण्निर्झरपूरेण प्लुता गिरिनदीतटे ।
तारमारुतशीत्कारा वनोपल इव स्थिता ॥

वक्रा शुष्कान्त्रतन्त्री च पूता झाङ्कारकारिणी ।
अरण्यलक्ष्मीवीणेव शून्यचर्ममयोदरी ॥

रागद्वेषविहीनत्वात् तस्य पुण्याश्रमस्य तु ।
महातपस्त्वाच् च भृगोर् न भुक्ता मृगपक्षिभिः ॥

यमनियमकृशीकृताङ्गयष्टेश् चरति तपस् स्म भृगूद्वहस्य चेतः ।
तनुर् अथ पवनापनीतरक्ता चिरम् अलुठन् महतीषु सा शिलासु ॥