मञ्जुश्रीनामसंगीति (अन्य संस्करण) · श्लोक 1-20

अथ वज्रधरः श्रीमान् दुर्दान्तदमकः परः
त्रिलोकविजयी वीरो गुह्यराट् कुलिशेश्वरः ॥

विबुद्धपुण्डरीकाक्षः प्रोत्फुल्लकमलाननः
प्रोल्लालयन् वज्रवरं स्वकरेण मुहुर् मुहुः ॥

भृकुटीतरङ्गप्रमुखैर् अनन्तैर् वज्रपाणिभिः
दुर्दान्तदमकैर् वीरैर् वीरबीभत्सरूपिभिः ॥

उल्लालयद्भिः स्वकरैः प्रस्फुरद्वज्रकोटिभिः
प्रज्ञोपायमहाकरुणा जगदर्थकरैः परैः ॥

हृष्टतुष्टाशयैर् मुदितैः क्रोधविग्रहरूपिभिः
बुद्धकृत्यकरैर् नाथैः सार्धं प्रणतविग्रहैः ॥

प्रणम्य नाथं संबुद्धं भगवन्तं तथागतम्
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा इदम् आह स्थितो ऽग्रतः ॥

मद्धिताय ममार्थाय अनुकम्पाय मे विभो
मायाजालाभिसंबोधेर् यथा लाभी भवाम्य् अहं ॥

अज्ञानपङ्कमग्नानां क्लेशव्याकुलचेतसां
हिताय सर्वसत्वानाम् अनुत्तरफलाप्तये ॥

प्रकाशयतु संबुद्धो भगवां शास्ता जगद्गुरुः
महासमयतत्वज्ञ इन्द्रियाशयवित् परः ॥

भगवज्ज्ञानकायस्य महोष्णीषस्य गीष्पतेः
मञ्जुश्रीज्ञानसत्वस्य ज्ञानमूर्तेः स्वयंभुवः ॥

गम्भीरार्थाम् उदारार्थां महार्थाम् असमां शिवां
आदिमध्यान्तकल्याणीं नामसंगीतिम् उत्तमां ॥

यातीतैर् भाषिता बुद्धैर् भाषिष्यन्ते ह्य् अनागताः
प्रत्युत्पन्नाश् च संबुद्धा यां भाषन्ते पुनः पुनः ॥

मायाजालमहातन्त्रे या चास्मिं संप्रगीयते
महावज्रधरैर् हृष्टैर् अमेयैर् मन्त्रधारिभिः ॥

अहं चैनां धारयिष्याम्य् आ निर्याणाद् दृढाशयः
यथा भवाम्य् अहं नाथ सर्वसंबुद्धगुह्यधृक् ॥

प्रकाशयिष्ये सत्वानां यथाशयविशेषतः
अशेषक्लेशनाशाय अशेषाज्ञानहानये ॥

एवम् अध्येष्य गुह्येन्द्रो वज्रपाणिस् तथागतं
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रह्वकायस्थितो ऽग्रतः ॥

अथ शाक्यमुनिर् भगवां संबुद्धो द्विपदोत्तमः
निर्णमय्यायतां स्फीतां स्वजिह्वां स्वमुखाच् छुभां ॥

स्मितं संदर्श्य लोकानाम् अपायत्रयशोधनं
त्रैलोक्याभासकरणं चतुर्मारारिशासनं ॥

त्रिलोकम् आपूरयन्त्या ब्राह्म्या मधुरया गिरा
प्रत्यभाषत गुह्येन्द्रं वज्रपाणिं महाबलं ॥

साधु वज्रधरः श्रीमां साधु ते वज्रपाणये
यस् त्वं जगद्धितार्थाय महाकरुणयान्वितः ॥