महाभारत · अध्याय 13.29

ततो व्रज्रं सहस्राक्षो दृष्ट्वा सक्तं वरायुधम् ।
ऋषींश्च दृष्ट्वा सहसा सुपर्णमिदमब्रवीत् ॥

न ते सुपर्ण पश्यामि प्रभावं तेन योधये । इत्युक्ते न मया रक्षा शक्या कर्तुमतोऽन्यथा ।
इदं वज्रं मया सार्धं निवृत्तं हि यथागतम् ॥

ततः सहस्रनयने निवृत्ते गरुडस्तथा ।
कद्रूमभ्यगमत्तूर्णममृतं गृह्य भारतः ॥
गरुड उवाच ।

तदाहृतं मया शीघ्रममृतं जननीकृते ।
अदासी सा भवत्वद्य विनता धर्मिचारिणी ॥
कद्रूरुवाच ।

स्वागतं स्वाहृतं चेदममृतं विनतात्मज । अदासी जननी तेऽद्य पुत्र कामवशा शुभा ।

एवमुक्ते तदा सा च सम्प्राप्ता विनता गृहम् ॥ उपनीय यथान्यायं विहगो बलिनांवरः ।

स्मृत्वा निकृत्या विजयं मातुः सम्प्रतिपद्य च ॥ वधं च भुजगेन्द्राणां ये वालास्तस्य वाजिनः ।

बभूवुरसितप्रख्या निकृत्या वै जितं त्वया ॥ तामुवाच ततो न्याय्यं विहगो बलिनांवरः ।

उञ्जहारामृतं तूर्णमुत्पपात च रंहसा ॥ तद्गृहीत्वाऽमृतं तूर्णं प्रयान्तमपराजितम् ।

किमर्थं वैनतेय त्वमाहृत्यामृतमुत्तमम् ।
पुनर्हरति दुर्बुद्धे मा जातु वृजितं कृथाः ॥
सुपर्णि उवाच ।

अमृताहरणं मेऽद्य यत्कृतं जननीकृते ।
भवत्या वचनादेतदाहरामृतमित्युत ॥

आहृतं तदिदं शीघ्रं मुक्ता च जननी मम ।
हराम्येष पुनस्तत्र यत एतन्मयाऽहृतम् ॥

यदि मां भवती ब्रूयादमृतं मे च दीयताम् । तथा कुर्यां न वा कुर्यां न हि त्वममृतक्षमा ।
मया धर्मेण सत्येन विनता च समुद्धृता ॥
भीष्म उवाच ।

ततो गत्वाऽथ गरुडः पुरन्दरमुवाच ह । इदं मया वृत्रहन्तर्हृतं तेऽमृतमुत्तमम् ।
मात्रर्थे हि तथैवेदं गृहाणामृतमाहृतम् ॥

माता च मम देवेश दासीत्वमुपजग्मुषी ।
भुजङ्गमानां मातुर्वै सा मुक्ताऽमृतदर्शनात् ॥

एतच्छ्रुत्वा सहस्राक्षः सुपर्णमनुमन्यते ।
उवाच च मुदा युक्तो दिष्ट्यादिष्ट्येति वासवः ॥

क्रषयो ये सहस्राक्षमुपासन्ति सुरैः सह ।
ते सर्वे च मुदा युक्ता विश्वेदेवास्तथैव च ॥

ततस्तमृषयः सर्वे देवाश्च भरतर्षभ ।
ऊचुः पुरन्दरं दृष्टा गरुडो लभतां वरम् ॥

ततः शचीपतिर्वाक्यमुवाच प्रहसन्निव ।
जनिष्यति हृषीकेशः स्वयमेवैष पक्षिराट् ॥

केशवः पुण्डरीकाक्षः शूरपुत्रस्य वेश्मनि ।
स्वयं धर्मस्य रक्षार्थं विभज्य भुजगाशनः ॥

एष ते पाण्डवश्रेष्ठ गरुडोऽथ पतत्रिराट् ।
सुपर्णो वैनतेयश्च कीर्तितो भद्रमस्तु ते ॥

तदेतद्भरतश्रेष्ठ मयाऽख्यानं प्रकीर्तितम् । सुपर्णस्य महाबाहो किं भूयः कथयामि ते ॥