लिङ्गपुराण · अध्याय 1.42

गते पुण्ये च वरदे सहस्राक्षे शिलाशनः
आराधयन्महादेवं तपसातोषयद्भवम् ॥

अथ तस्यैवमनिशं तत्परस्य द्विजस्य तु
दिव्यं वर्षसहस्रं तु गतं क्षणमिवाद्भुतम् ॥

वल्मीकेनावृताङ्गश् च लक्ष्यः कीटगणैर्मुनिः
वज्रसूचीमुखैश्चान्यै रक्तकीटैश् च सर्वतः ॥

निर्मांसरुधिरत्वग् वै निर्लेपः कुड्यवत् स्थितः
अस्थिशेषो ऽभवत्पश्चात् तममन्यत शङ्करः ॥

यदा स्पृष्टो मुनिस्तेन करेण च स्मरारिणा
तदैव मुनिशार्दूलश् चोत्ससर्ज क्लमं द्विजः ॥

तपतस्तस्य तपसा प्रभुस्तुष्टाथ शङ्करः
तुष्टस्तवेत्यथोवाच सगणश्चोमया सह ॥

तपसानेन किं कार्यं भवतस्ते महामते
ददामि पुत्रं सर्वज्ञं सर्वशास्त्रार्थपारगम् ॥

ततः प्रणम्य देवेशं स्तुत्वोवाच शिलाशनः
हर्षगद्गदया वाचा सोमं सोमविभूषणम् ॥

भगवन्देवदेवेश त्रिपुरार्दन शङ्कर
अयोनिजं मृत्युहीनं पुत्रमिच्छामि सत्तम ॥

पूर्वमाराधितः प्राह तपसा परमेश्वरः
शिलादं ब्रह्मणा रुद्रः प्रीत्या परमया पुनः ॥

पूर्वमाराधितो विप्र ब्रह्मणाहं तपोधन
तपसा चावतारार्थं मुनिभिश् च सुरोत्तमैः ॥

तव पुत्रो भविष्यामि नन्दिनाम्ना त्वयोनिजः
पिता भविष्यसि मम पितुर्वै जगतां मुने ॥

एवमुक्त्वा मुनिं प्रेक्ष्य प्रणिपत्य स्थितं घृणी
सोमः सोमोपमः प्रीतस् तत्रैवान्तरधीयत ॥

लब्धपुत्रः पिता रुद्रात् प्रीतो मम महामुने
यज्ञाङ्गणं महत्प्राप्य यज्ञार्थं यज्ञवित्तमः ॥

तदङ्गणादहं शंभोस् तनुजस्तस्य चाज्ञया
संजातः पूर्वमेवाहं युगान्ताग्निसमप्रभः ॥

ववर्षुस्तदा पुष्करावर्तकाद्या जगुः खेचराः किन्नराः सिद्धसाध्याः
शिलादात्मजत्वं गते मय्युपेन्द्रः ससर्जाथ वृष्टिं सुपुष्पौघमिश्राम् ॥

मां दृष्ट्वा कालसूर्याभं जटामुकुटधारिणम्
त्र्यक्षं चतुर्भुजं बालं शूलटङ्कगदाधरम् ॥

वज्रिणं वज्रदंष्ट्रं च वज्रिणाराधितं शिशुम्
वज्रकुण्डलिनं घोरं नीरदोपमनिःस्वनम् ॥

ब्रह्माद्यास्तुष्टुवुः सर्वे सुरेन्द्रश् च मुनीश्वराः
नेदुः समन्ततः सर्वे ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥

ऋषयो मुनिशार्दूल ऋग्यजुःसामसंभवैः
मन्त्रैर्माहेश्वरैः स्तुत्वा सम्प्रणेमुर्मुदान्विताः ॥

ब्रह्मा हरिश् च रुद्रश् च शक्रः साक्षाच्छिवांबिका
जीवश्चेन्दुर्महातेजा भास्करः पवनो ऽनलः ॥

ईशानो निरृतिर्यक्षो यमो वरुण एव च
विश्वेदेवास् तथा रुद्रा वसवश् च महाबलाः ॥

लक्ष्मीः साक्षाच्छची ज्येष्ठा देवी चैव सरस्वती
अदितिश् च दितिश्चैव श्रद्धा लज्जा धृतिस् तथा ॥

नन्दा भद्रा च सुरभी सुशीला सुमनास् तथा
वृषेन्द्रश् च महातेजा धर्मो धर्मात्मजस् तथा ॥

आवृत्य मां तथालिङ्ग्य तुष्टुवुर्मुनिसत्तम
शिलादो ऽपि मुनिर्दृष्ट्वा पिता मे तादृशं तदा ॥

प्रीत्या प्रणम्य पुण्यात्मा तुष्टावेष्टप्रदं सुतम्
भगवन्देवदेवेश त्रियंबक ममाव्यय ॥

पुत्रो ऽसि जगतां यस्मात् त्राता दुःखाद्धि किं पुनः
रक्षको जगतां यस्मात् पिता मे पुत्र सर्वग ॥

अयोनिज नमस्तुभ्यं जगद्योने पितामह
पिता पुत्र महेशान जगतां च जगद्गुरो ॥

वत्स वत्स महाभाग पाहि मां परमेश्वर
त्वयाहं नन्दितो यस्मान् नन्दी नाम्ना सुरेश्वर ॥

तस्मान्नन्दय मां नन्दिन् नमामि जगदीश्वरम्
प्रसीद पितरौ मे ऽद्य रुद्रलोकं गतौ विभो ॥

पितामहश् च भो नन्दिन् नवतीर्णे महेश्वरे
ममैव सफलं लोके जन्म वै जगतां प्रभो ॥

अवतीर्णे सुते नन्दिन् रक्षार्थं मह्यमीश्वर
तुभ्यं नमः सुरेशान नन्दीश्वर नमो ऽस्तु ते ॥

पुत्र पाहि महाबाहो देवदेव जगद्गुरो
पुत्रत्वमेव नन्दीश मत्वा यत्कीर्तितं मया ॥

त्वया तत्क्षम्यतां वत्स स्तवस्तव्य सुरासुरैः
यः पठेच्छृणुयाद्वापि मम पुत्रप्रभाषितम् ॥

श्रावयेद्वा द्विजान् भक्त्या मया सार्धं स मोदते
एवं स्तुत्वा सुतं बालं प्रणम्य बहुमानतः ॥

मुनीश्वरांश् च सम्प्रेक्ष्य शिलाद उवाच सुव्रतः
पश्यध्वं मुनयः सर्वे महाभाग्यं ममाव्ययः ॥

नन्दी यज्ञाङ्गणे देवश् चावतीर्णो यतः प्रभुः
मत्समः कः पुमांल्लोके देवो वा दानवो ऽपि वा ॥

एष नन्दी यतो जातो यज्ञभूमौ हिताय मे ॥