कृष्णामृतमहार्णव · श्लोक 141-160

शुद्धापि द्वादशी ग्राह्या परतो द्वादशी यदि
विषं तु दशमी ज्ञेया ऽमृतं चैकादशी तिथिः.
विषप्रधाना वर्ज्या सा ऽमृता ग्राह्या प्रधानतः.

द्वादश्यां भोजनं चैव विद्धायां हर्युपोषणम्
यः कुर्यान् मन्दबुद्धित्वान् निरयं सो ऽधिगच्छति.

यानि कानि च वाक्यानि विद्धोपास्यापराणि तु
धनदार्चापराणि स्युर् वैष्णवी न दशायुता.

अथवा मोहनार्थाय मोहिन्या भगवान् हरिः
अर्थितः कारयाम् आस व्यासरूपी जनार्दनः.

धनदार्चाविवृद्ध्यर्थं महावित्तलयस्य च
असुराणां मोहनार्थं पाषण्डानां विवृद्धये
आत्मस्वरूपाविज्ञप्त्यै स्वरूपाप्राप्तये तथा.

एवं विद्धां परित्यज्य द्वादश्याम् उपवासने
कोटिजन्मार्जितं पापम् एकयैव विनश्यति
ततः कोटिगुणं वा ऽपि निषिद्धस्येतरैर् जनैः.

यद् अनादिकृतं पापं तद् ऊर्ध्वं यत् करिष्यति
तत् सर्वं विलयं याति परेषाम् उपवासनात्
न च तस्मात् प्रियतमः केशवस्य ममापि वा.

एकादश्या ह्य् अवेधे तु द्वादशीं न परित्यजेत्
पारणे मरणे चैव तिथिस् तात्कालिकी स्मृता.

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा वानप्रस्थो यतिस् तथा
ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो भर्तृमती तथा.

अभर्तृका तथा ऽन्ये वा सूतवैदेहिकादयः
एकादश्यां न भुञ्जीत पक्षयोर् उभयोर् अपि.

एकादश्यां तु यो भुङ्क्ते मोहेना ऽवृतचेतनः
शुक्लायाम् अथ कृष्णायां निरयं याति स ध्रुवम्.

विवेचयति यो मोहाच् छुक्ला कृष्णेति पापकृत्
एकादशीं स वै याति निरयं नात्र संशयः.

यथा गौर् नैव हन्तव्या शुक्ला कृष्णेति भामिनि
एकदाश्यां न भुञ्जीत पक्षयोर् उभयोर् अपि.

यानि कानि च वाक्यानि कृष्णैकादशिवर्जने
भरण्यादिनिषेधे ऽपि तानि काम्यफलार्थिनाम्.

कामिनो ऽपि हि नित्यार्थं कुर्युर् एवोपवासनम्
प्रीणनार्थं हरेर् नित्यं न तु कामव्यपेक्षया.

तस्माच् छुक्लाम् अथो कृष्णां भरण्यादियुताम् अपि
प्रत्यवायनिषेधार्थम् उपवासीत नित्यशः
प्रीणनार्थं हरेश् वापि विष्णुलोकस्य चा ऽप्तये.

कला वा घटिका वा ऽपि अपरे द्वादशी यदि
द्वादशद्वादशीर् हन्ति पूर्वेद्युः पारणे कृते.

अतिरिक्ता द्वादशी चेत् स तां नोपोषयेद् यदि
द्वादशद्वादशीर् हन्ति द्वादशी चातिलङ्घिता.

द्वादश्याम् अतिरिक्तायां यो भुङ्क्ते पूर्ववासरे
द्वादशद्वादशीर् हन्ति द्वादशीं न परित्यजेत्.

द्वादशीं श्रवणोपेतां यो नोपोष्यात् सुमन्दधीः
पञ्चसंवत्सरकृतं पुण्यं तस्य विनश्यति.