कृष्णामृतमहार्णव · श्लोक 101-120

भक्त्या वा यदि वा ऽभक्त्या चक्राङ्कितशिलाम् प्रति
दर्शनं स्पर्शनं वा ऽपि सर्वपापप्रणाशनम्.

साळग्रामोद्भवो देवो देवो द्वारवतीभवः
उभयोः स्नानतोयेन ब्रह्महत्यां व्यपोहति.

म्लेच्छदेशे ऽशुचौ वा ऽपि चक्राङ्को यत्र तिष्ठति
योजनानि तथा त्रीणि मम क्षेत्रं वसुन्धरे.

शालग्रामोद्भवो देवो शैलं चक्राङ्कमण्डितम्
यत्रापि नीयते तत्र वारणस्या शताधिकम्.

साळग्रामोद्भवो देवो देवो द्वारवतीभवः
उभयोः संगमो यत्र तत्र मुक्तिर् न संशयः.

हरिणा मुक्तिदानीह मुक्तिस्थानानि सर्वशः
स यस्य सर्वभावेषु तस्य तैः किं प्रयोजनम्.

हरिर् याति हरिर् याति दस्युव्याजेन यो वदेत्
सो ऽपि सद्गतिम् आप्नोति गतिं सुकृतिनो यथा.

वासुदेवं परित्यज्य यो ऽन्यं देवम् उपासते
त्यक्त्वा ऽमृतं स मूढात्मा भुङ्क्ते हालाहलं विषम्.

त्यक्त्वामृतं यथा कश्चिद् अन्यपानं पिबेन् नरः
तथा हरिं परित्यज्य चान्यं देवम् उपासते.

स्वधर्मं तु परित्यज्य परधर्मं यथा चरेत्
तथा हरिं परित्यज्य चान्यं देवम् उपासते.

गां च त्यक्त्वा विमूढात्मा गर्दभीं वन्दते यथा
तथा हरिं परित्यज्य चान्यं देवम् उपासते.

वासुदेवं परित्यज्य यो ऽन्यं देवम् उपासते
तृषितो जाह्नवीतीरे कूपं खनति दुर्मतिः.

यथा गङ्गोदकं त्यक्त्वा पिबेत् कूपोदकं नरः
तथा हरिं परित्यज्य यो ऽन्यं देवम् उपासते.

स्वमातरं परित्यज्य श्वपाकीं वन्दते तथा
तथा हरिं परित्यज्य यो ऽन्यं देवम् उपासते.

यावत् स्वस्थम् इदं पिण्डं निरुजं करणान्वितम्
तावत् कुरुष्वा ऽत्महितं पश्चात् तापेन तप्यसे.

यावत् स्वास्थ्यं शरीरेषु करणेषु च पाटवम्
तावद् अर्चय गोविन्दम् आयुश्यं सार्थकं कुरु.

स्मर्यतां तु हृषीकेशो हृषीकेषु दृढेषु च
अदृढेषु हृषीकेषु हृषीकेशं स्मरन्ति के.

यावच् चिन्तयते जन्तुर् विषयान् विषसन्निभान्
तावच् चेत् स्मरते विष्णुं को न मुच्येत बन्धनात्.

यावत् प्रलपते जन्तुर् विषयान् विषसन्निभान्
तावच् चेत् स्मरते विष्णुं को न मुच्येत बन्धनात्.

सूत उवाच:
ज्ञात्वा विप्रास् तिथिं सम्यग् दैवज्ञैः समुदीरिताम्
कर्तव्य उपवासश् च अन्यथा नरकं व्रजेत्.