कल्पद्रुमावदानमाला · श्लोक 321-340

अद्याग्रेण जगद्बन्धो यामि ते शरणं सदा
तथा धर्मे च संघेषु संबोधिगुणप्राप्तये ॥

प्रव्रज्यां देहि मे नाथ सद्धर्मेषु निवेशय
ब्रह्मचर्यं चरिष्ये ऽहं त्वदाज्ञां शिरसा वहन्* ॥

इत्य् उक्ते भगवान् दृष्ट्वा हस्तेन तच्छिरः स्पृशन्*
एहि भिक्षो चरस्वेति प्रवदंस् तं समग्रहीत्* ॥

एहीति प्रोक्तः स जिनेन मुण्डो पात्री सुसंघाटिपरीतदेहः
सद्यः प्रशान्तेन्द्रिय एव तस्थौ भिक्षुः सुभूतिः सुगतप्रभावात्* ॥

सच्चित्तलब्धः स मुनेः प्रसादात् प्रयुज्यमानो व्यहरत् समाधौ
व्यायच्छमानः खलु बोधिमार्गे संबुद्धधर्मे घटमान एव ॥

सर्वं च संसारम् अनित्यताहतं मत्वा च संसारगतिं विभङ्गिनीम्*
क्लेशांश् च सर्वान् प्रविहाय संयतः साक्षाच् च सो ऽर्हन्न् अभवन् महर्द्धिकः ॥

सुवीतरागः समलोष्टहेमा आकाशचित्तो धनसारवासी
भिन्दन्न् अविद्याद्रिम् इवाण्डकोशं प्रापदभिज्ञाः प्रतिसंविदश् च ॥

सत्कारलाभेषु पराङ्मुकत्वात् सशक्रदेवासुरमानुषाणाम्*
पूज्यश् च मान्यो अभिवादनीयो बभूव स ब्रह्मविहारचारी ॥

अथ सुभूतिर् आयुष्मान् समन्वाहरद् आत्मवान्*
कुतश् च्युतो ऽहम् आयातः कुत्र केन च कर्मणा ॥

अपश्यत् स ततश् चेति पञ्चजन्मशतानि च
नागयोनिसमुत्पन्नस् ततश् च्युत्वाहम् आगतः ॥

यद् द्वेषाभ्यासतश् चासं क्रूरो लोकोपघातकः
तेनैव हेतुना चाहं महद्व्यसनम् आप्तवान्+ ॥

इदानीं तु तथा चैतं क्रोधं प्रहातुम् आचरे
यस्यैव हेतुना लोका भ्रमन्ति नरकेषु ते ॥

तस्माद् अहं चरिष्यामि निःसङ्गो निरहंकृतिः
सङ्गाद् धि जायते माया मायायां जायते रतिः ॥

रतौ रागो ऽभिजायेत रागे मोहः प्रवर्धते
मूढस्य द्रूयते चित्तं स्वेष्टकार्योपघाततः ॥

उपघाताहते चित्ते क्रोधाग्निः परिदीप्यते
क्रोधानलसमुद्दीप्तो दहते स परान् अपि ॥

यावत् क्रोधानलोद्दीप्तं स्वचित्तं क्लेशवायुभिः
तावत् किं तपसाप्य् एतन् निरर्थं दुःखहेतवे ॥

धर्मं सुचरितं पुण्यं दानशीलादिसाधनम्*
कृतं कल्पसहस्रैर् यद् दहेत् क्रोधानलः क्षणात्* ॥

तस्मात् क्रोधाग्निशान्त्यर्थं कृत्वेन्द्रियविनिग्रहम्*
एकान्ते हि वसेयं च विविक्तारण्यगोचरे ॥

यदा च गरुडेनाहं बलाद् आकृष्य भक्षितः
यतीन् दृष्ट्वानुमोदं च कुर्वन् मृत्युम् अवाप्तवान्* ॥

तेनैव हेतुना चाद्य द्विजातिकुलसंभवः
सर्वक्लेशान् विनिर्जित्य ब्रह्मचारी भवाम्य् अहम्* ॥