हरिवंश · अध्याय 95

ततः संपूज्य गरुडं वासुदेवो ऽनुमान्य च
सखिवच् चोपगृह्यैनम् अनुजज्ञे गृहं प्रति ॥

सो ऽनुज्ञातो हि सत्कृत्य प्रणम्य च जनार्दनम्
ऊर्ध्वम् आचक्रमे पक्षी यथेष्टं गगनेचरः ॥

स पक्षवातसंक्षुब्धं समुद्रं मकरालयम्
कृत्वा वेगेन महता ययौ पूर्वं महोदधिम् ॥

कृत्यकाल उपस्थास्य इत्य् उक्त्वा गरुडे गते
कृष्णो ददर्श पितरं वृद्धम् आनकदुंदुभिम् ॥

उग्रसेनं च राजानं बलदेवं च माधवः
काश्यं सांदीपनिं चैव ब्रह्मगार्ग्यं तथैव च ॥

अन्यांश् च वृद्धान् वृष्णीनां तांश् च भोजान्धकांस् तथा
रत्नप्रवेकैर् दाशार्हो वीर्यलब्धैस् तदार्चयत् ॥

हता ब्रह्मद्विशः सर्वे यजन्त्य् अन्धकवृष्णयः
रणात् प्रतिनिवृत्तो ऽयम् अक्षतो मधुसूदनः ॥

इति चत्वररथ्यासु द्वारवत्यां सुपूजितः
चाक्रिको घोषयाम् आस पुरुषो मृष्टकुण्डलः ॥

ततः सांदीपनिं पूर्वम् उपगम्य जनार्दनः
ववन्दे वृष्णिनृपतिम् आहुकं विनयान्वितः ॥

अथाश्रुपरिपूर्णाक्षम् आनन्दगतचेतसम्
ववन्दे सह रामेण पितरं वासवानुजः ॥

ततः शेषान् अभिक्रम्य सत्कृत्य च यथार्हतः
सर्वेषां नाम जग्राह दाशार्हाणाम् अधोक्षजः ॥

ततः सर्वाणि दिव्यानि सर्वरत्नमयानि च
आसनाग्र्याणि विविशुर् उपेन्द्रप्रमुखास् तदा ॥

ततस् तद् धनम् अक्षय्यं किंकरैर् यत् समाहृतम्
सभां समानयाम् आसुः पुरुषाः कृष्णशासनात् ॥

ततः स मानयाम् आस दाशार्हान् यदुसत्तमान्
सर्वान् दुंदुभिशब्देन पूजयिष्यञ् जनार्दनः ॥

ताम् आसनवतीं रम्यां मणिविद्रुमतोरणाम्
सुदाशार्हीं सुदाशार्हा विविशुः कृष्णशासनात् ॥

ततः पुरुषसिंहैः सा यदुभिः सर्वतो वृता
सर्वार्थगुणसंपन्ना सा सभा भरतर्षभ ।
शुशुभे ऽभ्यधिकं शुभ्रा सिंहैर् गिरिगुहा यथा ॥

रामेण सह गोविन्दः काञ्चनं महद् आसनम्
उग्रसेनं पुरस्कृत्य भेजे वृष्णिपुरस्कृतः ॥

तत्रोपविष्टांस् तान् वीरान् यथाप्रीति यथावयः
समाभाष्य यदुश्रेष्ठान् उवाच मधुसूदनः ॥