गीतगोविन्द · अध्याय 9

ताम् अथ मन्मथ-खिन्नाम् रति-रस-भिन्नाम् विषाद-सम्पन्नाम् ।
अनुचिन्तित-हरि-चरिताम् कलह-अन्तर्-इताम् उवाच सखी ॥

हरिः अभिसरति वहति मधु-पवने ।
किम् अपरम् अधिक-सुखम् सखि भवने ॥
माधवे मा कुरु मानिनि मानम् अये ॥

ताल-फलात् अपि गुरुम् अतिसरसम् ।
किम् विफलीकुरुषे कुच-कलशम् ॥
माधवे मा कुरु मानिनि मानम् अये ॥

कति न कथितम् इदम् अनुपदम् अचिरम् ।
मा परिहर हरिम् अतिशय-रुचिरम् ॥
माधवे मा कुरु मानिनि मानम् अये ॥

किम् इति विषीदसि रोदिषि विकला ।
विहसति युवति-सभा तव सकला ॥
माधवे मा कुरु मानिनि मानम् अये ॥

सजल-नलिनी-दल-शीतल-शयने ।
हरिम् अवलोकय सफलय नयने ॥
माधवे मा कुरु मानिनि मानम् अये ॥

जनयसि मनसि किम् इति गुरु-खेदम् ।
शृणु मम वचनम् अनीहित-भेदम् ॥
माधवे मा कुरु मानिनि मानम् अये ॥

हरिः उपयातु वदतु बहु-मधुरम् ।
किम् इति करोषि हृदयम् अतिविधुरम् ॥
माधवे मा कुरु मानिनि मानम् अये ॥

श्रीजयदेव-भणितम् अतिललितम् ।
सुखयतु रसिक-जनम् हरि-चरितम् ॥
माधवे मा कुरु मानिनि मानम् अये ॥

स्निग्धे यत् परुषा असि यत् प्रणमति स्तब्धा असि यत् रागिणि
द्वेष-स्था असि यत् उन्मुखे विमुखताम् याता असि तस्मिन् प्रिये ।
युक्तम् तत् विपरीत-कारिणि तव श्रीखण्ड-चर्चा विषम्
शीतांशुः तपनः हिमम् हुतवहः क्रीडा-मुदः यातनाः ॥