गीतगोविन्द · अध्याय 8

अथ कथम् अपि यामिनीम् विनीय स्मर-शर-जर्जरिता अपि सा प्रभाते ।
अनुनय-वचनम् वदन्तम् अग्रे प्रणतम् अपि प्रियम् आह साभ्यसूयम् ॥

रजनि-जनित-गुरु-जागर-राग-कषायितम् अलस-निवेशम् ।
वहति नयनम् अनुरागम् इव स्फुटम् उदित-रस-अभिनिवेशम् ॥
हरिहरि याहि माधव याहि केशव मा वद कैतव-वादम्
ताम् अनुसर सरसीरुह-लोचन या तव हरति विषादम् ॥

कज्जल-मलिन-विलोचन-चुम्बन-विरचित-नीलिम-रूपम् ।
दशन-वसनम् अरुणम् तव कृष्ण तनोति तनोः अनुरूपम् ॥
हरिहरि याहि माधव याहि केशव मा वद कैतव-वादम्
ताम् अनुसर सरसीरुह-लोचन या तव हरति विषादम् ॥

वपुः अनुहरति तव स्मर-सङ्गर-खर-नखर-क्षत-रेखम् ।
मरकत-शकल-कलित-कलधौत-लिपेः इव रति-जय-लेखम् ॥
हरिहरि याहि माधव याहि केशव मा वद कैतव-वादम्
ताम् अनुसर सरसीरुह-लोचन या तव हरति विषादम् ॥

चरण-कमल-गलत्-अलक्तक-सिक्तम् इदम् तव हृदयम् उदारम् ।
दर्शयति इव बहिः मदन-द्रुम-नव-किसलय-परिवारम् ॥
हरिहरि याहि माधव याहि केशव मा वद कैतव-वादम्
ताम् अनुसर सरसीरुह-लोचन या तव हरति विषादम् ॥

दशन-पदम् भवत्-अधर-गतम् मम जनयति चेतसि खेदम् ।
कथयति कथम् अधुना अपि मया सह तव वपुः एतत् अभेदम् ॥
हरिहरि याहि माधव याहि केशव मा वद कैतव-वादम्
ताम् अनुसर सरसीरुह-लोचन या तव हरति विषादम् ॥

बहिः इव मलिनतरम् तव कृष्ण मनः अपि भविष्यति नूनम् ।
कथम् अथ वञ्चयसे जनम् अनुगतम् असमशर-ज्वर-दूनम् ॥
हरिहरि याहि माधव याहि केशव मा वद कैतव-वादम्
ताम् अनुसर सरसीरुह-लोचन या तव हरति विषादम् ॥

भ्रमति भवान् अबला-कवलाय वनेषु किम् अत्र विचित्रम् ।
प्रथयति पूतनिका एव वधू-वध-निर्दय-बाल-चरित्रम् ॥
हरिहरि याहि माधव याहि केशव मा वद कैतव-वादम्
ताम् अनुसर सरसीरुह-लोचन या तव हरति विषादम् ॥

श्रीजयदेव-भणित-रति-वञ्चित-खण्डित-युवति-विलापम् ।
शृणुत सुधा-मधुरम् विबुधाः विबुध-आलयतः अपि दुरापम् ॥
हरिहरि याहि माधव याहि केशव मा वद कैतव-वादम्
ताम् अनुसर सरसीरुह-लोचन या तव हरति विषादम् ॥

तव इदम् पश्यन्त्याः प्रसरत् अनुरागम् बहिः इव
प्रिया-पाद-अलक्त-छुरितम् अरुण-छाय-हृदयम् ।
मम अद्य प्रख्यात-प्रणय-भर-भङ्गेन कितव
त्वत्-आलोकः शोकात् अपि किम् अपि लज्जाम् जनयति ॥