ब्रह्म पुराण · अध्याय 114

अविघ्नं तीर्थम् आख्यातं सर्वविघ्नविनाशनम्
तत्रापि वृत्तम् आख्यास्ये शृणु नारद भक्तितः ॥

देवसत्त्रे प्रवृत्ते तु गौतम्याश् चोत्तरे तटे
समाप्तिर् नैव सत्त्रस्य संजाता विघ्नदोषतः ॥

ततः सुरगणाः सर्वे माम् अवोचन् हरिं तदा
ततो ध्यानगतो ऽहं तान् अवोचं वीक्ष्य कारणम् ॥

विनायककृतैर् विघ्नैर् नैतत् सत्त्रं समाप्यते
तस्मात् स्तुवन्तु ते सर्वे आदिदेवं विनायकम् ॥

तथेत्य् उक्त्वा सुरगणाः स्नात्वा ते गौतमीतटे
अस्तुवन् भक्तितो देवा आदिदेवं गणेश्वरम् ॥

यः सर्वकार्येषु सदा सुराणाम् अपीशविष्ण्वम्बुजसंभवानाम्
पूज्यो नमस्यः परिचिन्तनीयस् तं विघ्नराजं शरणं व्रजामः

न विघ्नराजेन समो ऽस्ति कश्चिद् देवो मनोवाञ्छितसंप्रदाता
निश्चित्य चैतत् त्रिपुरान्तको ऽपि तं पूजयाम् आस वधे पुराणाम्

करोतु सो ऽस्माकम् अविघ्नम् अस्मिन् महाक्रतौ सत्वरम् आम्बिकेयः
ध्यातेन येनाखिलदेहभाजां पूर्णा भविष्यन्ति मनोभिलाषाः

महोत्सवो ऽभूद् अखिलस्य देव्या जातः सुतश् चिन्तितमात्र एव
अतो ऽवदन् सुरसंघाः कृतार्थाः सद्योजातं विघ्नराजं नमन्तः

यो मातुर् उत्सङ्गगतो ऽथ मात्रा निवार्यमाणो ऽपि बलाच् च चन्द्रम्
संगोपयाम् आस पितुर् जटासु गणाधिनाथस्य विनोद एषः

पपौ स्तनं मातुर् अथापि तृप्तो यो भ्रातृमात्सर्यकषायबुद्धिः
लम्बोदरस् त्वं भव विघ्नराजो लम्बोदरं नाम चकार शंभुः

संवेष्टितो देवगणैर् महेशः प्रवर्ततां नृत्यम् इतीत्य् उवाच
संतोषितो नूपुररावमात्राद् गणेश्वरत्वे ऽभिषिषेच पुत्रम्

यो विघ्नपाशं च करेण बिभ्रत् स्कन्धे कुठारं च तथा परेण
अपूजितो विघ्नम् अथो ऽपि मातुः करोति को विघ्नपतेः समो ऽन्यः

धर्मार्थकामादिषु पूर्वपूज्यो देवासुरैः पूज्यत एव नित्यम्
यस्यार्चनं नैव विनाशम् अस्ति तं पूर्वपूज्यं प्रथमं नमामि

यस्यार्चनात् प्रार्थनयानुरूपां दृष्ट्वा तु सर्वस्य फलस्य सिद्धिम्
स्वतन्त्रसामर्थ्यकृतातिगर्वं भ्रातृप्रियं त्व् आखुरथं तम् ईडे

यो मातरं सरसैर् नृत्यगीतैस् तथाभिलाषैर् अखिलैर् विनोदैः
संतोषयाम् आस तदातितुष्टं तं श्रीगणेशं शरणं प्रपद्ये

सुरोपकारैर् असुरैश् च युद्धैः स्तोत्रैर् नमस्कारपरैश् च मन्त्रैः
पितृप्रसादेन सदा समृद्धं तं श्रीगणेशं शरणं प्रपद्ये

जये पुराणाम् अकरोत् प्रतीपं पित्रापि हर्षात् प्रतिपूजितो यः
निर्विघ्नतां चापि पुनश् चकार तस्मै गणेशाय नमस्करोमि

इति स्तुतः सुरगणैर् विघ्नेशः प्राह तान् पुनः ॥

इतो निर्विघ्नता सत्त्रे मत्तः स्याद् असुरारिणः ॥

देवसत्त्रे निवृत्ते तु गणेशः प्राह तान् सुरान् ॥

स्तोत्रेणानेन ये भक्त्या मां स्तोष्यन्ति यतव्रताः
तेषां दारिद्र्यदुःखानि न भवेयुः कदाचन ॥

अत्र ये भक्तितः स्नानं दानं कुर्युर् अतन्द्रिताः
तेषां सर्वाणि कार्याणि भवेयुर् इति मन्यताम् ॥

तद्वाक्यसमकालं तु तथेत्य् ऊचुः सुरा अपि
निवृत्ते तु मखे तस्मिन् सुरा जग्मुः स्वम् आलयम् ॥

ततः प्रभृति तत् तीर्थम् अविघ्नम् इति गद्यते
सर्वकामप्रदं पुंसां सर्वविघ्नविनाशनम् ॥