बोधिसत्त्वयोगाचारचतुःशतकटीका · अध्याय 7

हीयमानां रुजं दृष्ट्वा गमनादौ विपर्यये ।
सर्वकर्मक्षये तेन करोति मतिमान् मतिम् ॥

यदैकस्यापि कार्यस्य दृश्यते नादिकारणम् ।
तदा कस्य भयं न स्याद् दृष्ट्वैकस्यापि विस्तरम् ॥

सिद्धिः सर्वस्य कार्यस्य नियमेन न जायते ।
नियमेन कृतस्यान्तः किं तदर्थं विहन्यसे ॥

यत्नतः क्रियते कर्म कृतं नश्यत्य् अयत्नतः ।
विरागो ऽस्ति न ते कश्चिद् एवं सत्य् अपि कर्मणि ॥

अतीतस्य सुखं नास्ति नाप्य् अप्राप्तस्य विद्यते ।
वर्तमानो ऽपि यात्य् एव श्रमो ऽयं कस्य नाम ते ॥

स्वर्गो निरयतुल्यो ऽपि विदुषां स्याद् भयङ्करः ।
सर्वथा दुर्लभस् तेषां भवो यो न भयङ्करः ॥

संसारदुःखं जानीयाद् यदि बालो ऽपि सर्वशः ।
गच्छेद् अत्यन्ततो नाशं सह चित्तेन तत्क्षणम् ॥

अमानी दुर्ल भः शक्तो मानी नास्ति घृणान्वितः ।
उक्तः सुदुर्लभस् तेन ज्योतिर्ज्योतिः परायणः ॥

निवृत्तविषयस्येह विषयः किल लभ्यते ।
केनापि हेतुना धर्मो विपरीतो ऽपि स ं स्मृतः ॥

पुण्यस्य फलम् ऐश्वर्यं तच् च रक्ष्यं सदान्यतः ।
कथं नाम तद् आत्मीयं यद् रक्ष्यं सर्वदान्यतः ॥

या या लोकस्थितिस् तां तां धर्मः समनुवर्तते ।
धर्माद् अपि ततो लोको बलवान् इव दृश्यते ॥

विषयश् च शुभेनेष्टो विषयः स च कुत्सितः ।
श्रेयान् यस्य परित्यागो निष्पन्नेनापि तेन किम् ॥

कार्यं नास्त्य् आज्ञया यस्य तस्य धर्मो निरर्थकः ।