વાયુપુરાણમ્ · શ્લોક 17-2

॥ વાયુરુવાચ ॥
આશ્રમત્રયમુત્સૃજ્ય પ્રાપ્તસ્તુ પરમાશ્રમમ્।
અતઃ સંવત્સરસ્યાન્તે પ્રાપ્ય જ્ઞાનમનુત્તમમ્

અનુજ્ઞાપ્ય ગુરૂંચૈવ વિચરેત્ પૃથિવીમિમામ્।
સારભૂતમુપાસીત જ્ઞાનં યજ્જ્ઞેય સાધકમ્

ઇદં જ્ઞાનમિદં જ્ઞેયમિતિ યસ્તુષિતશ્ચરેત્ ।
અપિ કલ્પસહસ્રાયુર્ન્નૈવ જ્ઞેયમવાપ્નુયાત્

ત્યક્તસઙ્ગો જિતકોધો લઘ્વાહારો જિતેન્દ્રિયઃ।
પિધાય બુદ્ધ્યા દ્વારાણિ ધ્યાને હ્યેવં મનો દધેત્

શૂન્યેષ્વેવાવકાશેષુ ગુહાસુ ચવને તથા।
નદીનાં પુલિને ચૈવ નિત્યં યુક્તઃ સદા ભવેત્

વાગ્દણ્ડઃ કર્મદણ્ડશ્ચ મનોદણ્ડશ્ચ તે ત્રયઃ।
યસ્યૈતે નિયતા દણ્ડાઃ સ ત્રિદણ્ડી વ્યવસ્થિતઃ

અવસ્થિતો ધ્યાનરતિર્જિતેન્દ્રિયઃ શુભાશુભે હિત્ય ચ કર્મણી ઉભે ।
ઇદં શરીરં પ્રવિમુચ્ય શાસ્ત્રતો ન જાયતે મ્રિયતે વા કદાચિત્

ઇતિ શ્રીમહાપુરાણે વાયુપ્રોક્તે પરમાશ્રમપ્રાપ્તિકથનં નામ સપ્તદશોઽધ્યાયઃ