સ્કંદ પુરાણ · શ્લોક 7.41-2

॥ શ્રીપ્રહ્લાદ ઉવાચ ॥ ॥
ધન્યાસ્તુ નરલોકાસ્તે ગોમત્યાં તુ કૃતોદકાઃ ॥
પૂજયિષ્યંતિ યે કૃષ્ણં કેતકીતુલસીદલૈઃ

ન તેષાં સંભવોઽસ્તીહ ઘોરસંસા રગહ્વરે ॥
તેષાં મૃત્યુઃ પુનર્નાસ્તિ હ્યમરત્વં હિ તે ગતાઃ

અન્યત્ર વૈ યતીનાં તુ કોટીનાં યત્ફલં ભવેત્ ॥
દ્વારકાયાં તુ ચૈકેન ભોજિતેન તતોઽધિકમ્

અતીતં વર્ત્તમાનં ચ ભવિષ્યદ્યચ્ચ પાતકમ્ ॥
નિર્દ્દહેન્નાસ્તિ સંદેહો દ્વારકા મનસા સ્મૃતા

જ્ઞાત્વા કલિયુગે ઘોરે હાહાભૂતમચેતનમ્॥
દ્વારકાં યે ન મુઞ્ચન્તિ કૃતાર્થાસ્તે નરોત્તમાઃ

મૃતાનાં યત્ર જંતૂનાં શ્વેતદ્વીપે સ્થિતિઃ સદા

અગ્નિષ્વાત્તા બર્હિષદ આજ્યપાઃ સોમપાશ્ચ યે ॥
એકવિંશતિઃ પિતૃગણા દ્વારકાયાં વસંતિ તે

પુષ્કરાદીનિ તીર્થાનિ ગંગાદ્યાઃ સરિતસ્તથા ॥
કુરુક્ષેત્રાદિ ક્ષેત્રાણિ કાશ્યાદીન્યૂષરાણિ ચ

ગયાદિપિતૃતીર્થાનિ પ્રભાસાદ્યાનિ યાનિ ચ ॥
સ્થાનાનિ યાનિ પુણ્યાનિ ગ્રામાશ્ચ નિવસંતિ વૈ

કાશ્યાદિપુર્યો યા નિત્યં નિવસંતિ કલૌ યુગે ॥
નિત્યં કૃષ્ણસ્ય સદને પાપિનાં મુક્તિદે સદા

વૈશાખશુક્લદ્વાદશ્યાં પ્રબોધિન્યાં શેષતઃ ॥
વૈશાખ્યાં દૈત્યશાર્દૂલ કલ્પાદિષુ યુગાદિષુ

ચંદ્રસૂર્યોપરાગેષુ મન્વાદિષુ ન સંશયઃ ॥
વ્યતીપાતેષુ સંક્રાંતૌ વૈધૃતૌ દૈત્યનાયક

તિલોદકં ચ યદ્દત્ત તત્સ્થલે પિતૃભક્તિતઃ ॥
તત્સર્વમક્ષયં પ્રોક્તં ગોમત્યાં સ્નાનપૂર્વકમ્

યેઽત્ર શ્રાદ્ધં પ્રકુર્વંતિ પિંડદાનપુરઃસરમ્ ॥
તેષામત્રાક્ષયા તૃપ્તિઃ પિતૄણામુપજાયતે

ઇતિ શ્રીસ્કાંદે મહાપુરાણ એકાશીતિસાહસ્ર્યાં સંહિતાયાં સપ્તમે પ્રભાસખણ્ડે ચતુર્થ દ્વારકામાહાત્મ્યે ગોમતીસ્નાન કૃષ્ણપૂજન યતિભોજન દાન શ્રાદ્ધાદિસત્ફલવર્ણનંનામૈકચત્વારિંશોઽધ્યાયઃ